Patiënten die chirurgie nodig hebben voor slokdarmkanker, beter na het ondergaan van een hybride minimaal invasieve slokdarm (HMIO) vergeleken met een open slokdarm (OO), volgens de langetermijnresultaten van de Miro-studie die moet worden gepresenteerd op het ESMO 2017 Congress in Madrid.
Rijpe resultaten van de fase 3-studie, met follow-up van een mediaan van 48,8 maanden, tonen aan dat het verminderde chirurgische trauma geassocieerd met een laparoscopische benadering niet in de veiligheid snijdt op veiligheid, zei onderzoeker Dr.Guillaume Piessen, van het universitair ziekenhuis C. Huriez Place de Vind de Vind de Vind de Verdun in Lille, Frankrijk.
"Naast een vermindering van 69% in de grote intra- en postoperatieve morbiditeit, werd drie jaar totale overleving verbeterd in de laparoscopische groep, waaruit blijkt dat het een oncologisch gezonde procedure is," zei hij.
Hoewel het overlevingsverschil tussen groepen niet statistisch significant was, noemde hij het 'zeer klinisch relevant'.
Miro schreef 207 volwassen patiënten in van 13 centra met met resecteerbare kankers van het middelste of lagere derde deel van de slokdarm.
Ze werden gerandomiseerd om Hmio of een OO te ondergaan.
Na 30 dagen trad grote postoperatieve morbiditeit op bij significant minder patiënten in de HMIO vergeleken met de OO-groep (35,9%versus 64,4%, odds ratio [of] 0,31, 95%BI 0,18-0,55; p <0, 001).
Na drie jaar was er ook een trend in de HMIO-groep naar verbeterde totale overleving en ziektevrije overleving (67,0% versus 55%, p = 0,05 en 57% versus 48%, p = 0,15).
Prof. Ulrich Güller, uit Kantonsspital St. Gallen, zei Prof. Ulrich Güller, Zwitserland, zei: "Dit vertegenwoordigt een uiterst belangrijke, goed ontworpen en goed geleide studie die aantoont dat HMIO een oncologisch gezonde procedure is en een aanzienlijk vermindert postoperatieve morbiditeit. Op basis van deze resultaten moet de HMIO worden op basis van deze resultaten. Op basis van deze resultaten moet de HMIO de nieuwe operatieprocedure voor patiënten worden met een lage osofage."
Güller voegde eraan toe: "Ik denk dat het de sleutel is om Prof. Christophe Mariette te vermelden, de eerste auteur van deze belangrijke proef, die helaas een maand geleden stierf. Prof. Mariette was een model van een chirurgische wetenschapper en een opinieleider in het veld, en zijn bijdrage aan het Miro -proces was van hoofdlichaam."