Nieuws

Besluitanalyse Resultaten Gepubliceerd in het American Journal of Obstetrics & Gynaecology In een nieuwe studie gepubliceerd in het American Journal of Obstetrics & Gynecology, vergeleken onderzoekers van de Universiteit van North Carolina in Chapel Hill de relatieve risico's van laparoscopische hysterectomie (met morcellatie) met buikchirurgie voor hysterectomie bij premenopauzale vrouwen die een operatie ondergaan voor veronderstelde uteriene fibroids. Bij het onderzoeken van complicaties op korte en lange termijn, kwaliteit van leven en algemene mortaliteit, ontdekten ze dat buikchirurgie een hoger risico op complicaties, verminderde kwaliteit van leven en overlijden brengt. Hysterectomie is de meest voorkomende gynaecologische procedure die wordt uitgevoerd op niet-zwangere vrouwen in de Verenigde Staten, en een diagnose van vleesbomen (Leiomyomata) verklaart veel van deze procedures. Minimaal invasieve chirurgie wordt vaker gebruikt vanwege de vele voordelen, waaronder minder pijn en kortere duur van het ziekenhuisverblijf. Maar in sommige gevallen kan de baarmoeder niet worden verwijderd zonder morcellatie of in stukken snijden om door kleine incisies te passen. Morcellatie is echter onder de loep genomen vanwege bezorgdheid dat als een niet -gedetecteerde maligniteit (leiomyosarcoom) aanwezig is, deze kan worden verspreid naar het bekken en de buik, wat resulteert in de verspreiding van kanker en verhoogde mortaliteit. Deze bezorgdheid resulteerde in een FDA -kennisgeving die morcellatie tijdens hysterectomie ontmoedigde. Gezien de zeldzaamheid van leiomyosarcoom, is een gerandomiseerde studie die mortaliteit vergelijkt na verschillende soorten hysterectomie niet haalbaar. Bijgevolg gebruikten de UNC-onderzoekers beslissingsboomanalyse, die de morbiditeits- en mortaliteitsresultaten kunnen vergelijken met een keuze uit chirurgische benaderingen, in dit geval laparoscopische versus buikchirurgie. Het model evalueert de resultaten op basis van de waarschijnlijkheid van complicaties die specifiek zijn voor laparoscopische en buikchirurgie. Onderzoekers gebruikten resultaten van gepubliceerde studies en selecteerden inputs uit de hoogste kwaliteit en meest recente studies om de vooruitgang in de chirurgische praktijk weer te geven. Tien studies werden gebruikt om de incidentie van kwaadaardig leiomyosarcoom te schatten bij vrouwen die een operatie ondergaan voor veronderstelde vleesbomen. "Onze beslissingsanalyse voorspelde een lagere totale mortaliteit van laparoscopische hysterectomie met morcellatie dan buikhysterectomie voor de behandeling van de veronderstelde fibroid baarmoeder bij premenopauzale vrouwen," verklaarde hoofdonderzoeker Matthew T. Siedhoff, MD, MSCR. "Laparoscopische hysterectomie met morcellatie werd ook geassocieerd met minder postoperatieve complicaties en verbeterde kwaliteit van leven." Gebruikmakend van een hypothetisch cohort van 100.000 vrouwen gedurende een tijdshorizon van vijf jaar, ontdekten de onderzoekers dat, hoewel er meer doden zouden zijn door kwaadaardige leiomyosarcoom met laparoscopische operatie (98 versus 103 per 100.000), er meer hysterectomie-gerelateerde sterften waren, bijvoorbeeld uit bloedpartijen na de surgerigheid, met de abdominale procedure (32 vs 12). Gevoeligheidsanalyses werden uitgevoerd om de robuustheid van de veronderstellingen in het beslissingsmodel te beoordelen, inclusief chirurgische complicaties, de kans op leiomyosarcoom en doodskans door hysterectomie. Het bereik van klinische resultaten (bijv. Transfusie, wondinfectie, enz.) Werd geëvalueerd door de input voor elke klinische gebeurtenis tot het minimum en maximum te variëren. Hoofdredacteur voor de gynaecologie van het American Journal of Obstetrics & Gynaecology Ingrid Nygaard, MD, MS, professor verloskunde en gynaecologie aan de Universiteit van Utah, merkte op dat "geen beslissingsanalyse ooit het 'laatste woord is' en deze in deze maand zijn Het grote beeld in gedachten, om risico's en voordelen van verschillende procedures in evenwicht te brengen en waakzaam te werken om de impact van risico's in zover mogelijk te verminderen. "

Onderzoekers voerden een prospectieve gerandomiseerde gecontroleerde klinische proef in het Bern University Hospital in Zwitserland om een ​​laparoscopische procedure te vergelijken met een mini-laparotomie voor het inbrengen van een peritoneale katheter tijdens ventriculoperitoneale (VP) shuntchirurgie. De beslissende factor was de snelheid van shuntstoring. Hoewel de totale shuntfoutpercentages niet aanzienlijk verschilden tussen patiënten in de twee chirurgische groepen, identificeerden de auteurs een significante vermindering van de snelheid van distale (abdominale) shuntfalen bij patiënten bij wie laparoscopie werd gebruikt. Gedetailleerde bevindingen van de klinische proef worden gerapporteerd en besproken in "laparoscopisch geassisteerde ventriculoperitoneale shuntplaatsing: een potentiële gerandomiseerde gecontroleerde proef" door Philippe Schucht, MD, Vanessa Banz, MD, PhD en collega's, vandaag online gepubliceerd, in het Journal of Neuroschurgery, in het Journal of Neuroschurgery, in het Journal of Neuroschurgery, in het Journal of Neuroschurgery, in het Journal of Neuroschurgery, in het Journal of Neuroschurgery, in het Journal of Neuroschurgery, in het Journal of Neuroschurgery . Achtergrond: Hydrocephalus is een aandoening waarin overmatige accumulatie van cerebrospinale vloeistof (CSF) is in kamers van de hersenen die bekend staan ​​als ventrikels. Indien niet gecorrigeerd, kan de overtollige CSF druk uitoefenen op kritieke hersenstructuren, waardoor de patiënt cognitieve, visuele of motorische tekorten ervaart; aanvallen; of zelfs de dood. Ventriculoperitoneale (VP) shunts worden vaak geplaatst om overtollige CSF weg te leiden van de hersenen en in de peritoneale holte in de buik, waar het lichaam het kan absorberen. De meeste VP-shunts bestaan ​​uit een katheter die in een van de ventrikels in de hersenen wordt geplaatst, een eenrichtingsklep die overtollige CSF wegtrekt van de ventrikels, en een tweede katheter die onder de huid wordt geplaatst die deze overtollige vloeistof naar de peritoneale holte brengt. Plaatsing van een VP-shunt is een tweedelige operatie. Naast een operatie naar het hoofd, waar de ventriculaire katheter en pomp worden geplaatst, moet een incisie worden gemaakt in de buik voor plaatsing van het uiteinde van de peritoneale katheter. De focus van deze studie ligt op twee buikprocedures: mini-laparotomie, waarbij open chirurgie en een laparoscopische benadering betrokken zijn, een minder invasieve procedure waarin een klein lekke gat wordt gemaakt waardoor het einde van de peritoneale shuntkatheter wordt ingebracht in de peritoneale holte en gepositioneerd met behulp van een kleine laparoscopische camera. Huidige studie: de auteurs stellen dat 120 volwassen patiënten werden gerandomiseerd om een ​​laparoscopische procedure of mini-laparotomie te ondergaan voor het inbrengen van een peritoneale katheter tijdens de initiële of herziene VP-shuntchirurgie voor hydrocephalus. Gegevens werden verzameld rond de tijd van de operatie en 6 en 12 maanden later. Het primaire eindpunt van deze studie was de algehele snelheid van shunt -storing (falen of complicaties met betrekking tot een deel van het shuntsysteem) op 12 maanden na de operatie. Secundaire eindpunten omvatten de totale snelheid van shuntstoornissen na 6 weken en 6 maanden na de operatie, de snelheid van distale shuntstoring (falen of complicaties gerelateerd aan de peritoneale katheter) op alle drie tijdstippen, de lengtes van de werking en het ziekenhuisverblijf en het aantal morbiditeit. De bevindingen van eerdere retrospectieve studies hadden de superioriteit van laparoscopische shuntplaatsing aangegeven ten opzichte van mini-laparotomie in de snelheid van distale shuntstoring (en bijgevolg de totale snelheid van shuntstoring) evenals de duur van chirurgie en ziekenhuisopname. De auteurs hebben deze prospectieve klinische proef uitgevoerd om sterker bewijs te verzamelen om deze eerdere bevindingen te bevestigen of te ontkennen en te bepalen welke de plaatsingsprocedure van de shunt superieur kan zijn. In de huidige studie was de algehele shunt-storingpercentage na 6 weken na de operatie significant hoger bij patiënten die mini-laparotomie ondergingen. Tegen het einde van de follow-upperiode (12 maanden) was het verschil in algemene shunt-storing tussen de twee chirurgische groepen echter niet langer significant. De algehele shunt-storing vond plaats bij 18,3% van de patiënten die mini-laparotomie ondergingen en 15% van de patiënten die laparoscopische shuntplaatsing ondergingen (P = 0,404). Er waren geen significante verschillen in de duur van chirurgie en ziekenhuisopname, of in de noodzaak van pijnbeheer tussen de twee patiëntengroepen; De auteurs rapporteerden echter "een trend naar minder infecties en kortere operatietijden in het laparoscopische cohort." Wat belangrijk was, was echter het verschil in distale shuntstoring. Er was geen geval van distale shuntstoring (0%) in de Laparoscopic Shunt-plaatsingsgroep, terwijl er vijf van dergelijke gevallen (8%) waren in de mini-laparotomiegroep (P = 0,029). Distale shuntstoring is het gevolg van malpositie van de peritoneale katheter tijdens chirurgie of latere beweging van de katheter weg van de juiste positie. Geen van beide gebeurde in de Laparoscopic Shunt Placement Group. Op de vraag naar de take-away-boodschap van de studie, verklaarde Dr. Schucht: "het gebruik van laparoscopie voor VP-shuntplaatsing kan de snelheid van distale shuntfouten verminderen en is een elegant, haalbaar alternatief voor de standaard mini-laparotomie-benadering."

Christopher Haarstad, 36, was verrast hoe goed hij zich een paar uur voelde na een laparoscopische chirurgie voor een hernia in maart. "Ik was een beetje woozy, maar ik voelde me goed en de pijn was minder dan ik had verwacht," zei Haarstad, die om 5:30 uur in het Loyola University Hospital aankwam en om 11.30 uur werd ontslagen, de dag van zijn procedure. "Het was helemaal niet slecht. Ik heb zelfs ongeveer een uur nadat ik Loyola verliet, luncht." Haarstad's ervaring is typerend voor patiënten die ervoor kiezen om hun hernia's laparoscopisch te laten repareren, een relatief nieuwe, minimaal invasieve procedure die kleine incisies, speciale camera's en instrumenten en lichtgewicht mesh -patches gebruikt om te voltooien. "Dit is de toekomst van Hernia -operatie," zei Dr. P. Marco Fisichella, de chirurg die de procedure van Haarstad uitvoerde. "Het is een superieure, betrouwbaardere methode om een ​​hernia te repareren dan hoe chirurgen ze in het verleden traditioneel hebben gerepareerd." Een hernia is een zwakte of traan in de muur van de buik die in de loop van de tijd erger en groter kan worden. Ze kunnen voorkomen bij mannen, vrouwen en kinderen van alle leeftijden. Hernia's kunnen het gevolg zijn van slijtage of van buikafwijkingen die aanwezig zijn bij de geboorte. Elk jaar worden volgens de Society of American Gastro -intestinale endoscopische chirurgen ongeveer 600.000 hernia -operaties uitgevoerd in de Verenigde Staten. Traditionele operatie voor een hernia vereist dat de chirurg een grote incisie in de buik maakt. Fisichella voert de laparoscopische techniek uit met behulp van drie kleine incisies, ongeveer de breedte van een dubbeltje, wat resulteert in minder pijn en verminderd bloedverlies. Hij plaatst een kleine camera door een kleine incisie om een ​​driedimensionaal zicht op de binnenkant van de buik te krijgen. Vervolgens plaatst hij speciale chirurgische instrumenten door de incisies die hij gebruikt om weefsel te snijden en te grijpen en om het gaas te introduceren dat uiteindelijk elke zwakte of tranen in de buikwand zal versterken. "De totale grootte van de incisies zou minder dan een halve inch zijn. Ze zijn echt klein", zegt Fisichella, die ook een universitair docent is, divisie van algemene chirurgie, Loyola University Chicago Stritch School of Medicine, Maywood. Met de traditionele methode wordt een incisie gemaakt op de site van de hernia en door het hele defect. Fisichella plaatst een grote polyester pleister aan de binnenkant van de buikwand, die profiteert van de natuurlijke uiterlijke druk van de buik om het materiaal op zijn plaats te verankeren. "We gebruiken een voldoende grootte van het gaas om alle potentiële defecten te dekken," zei Fisichella. "Het is alsof je een band opneemt. Je leert een band met een grote patch. Hoe groter de patch, hoe lager de incidentie van herhaling is." Hoewel de meeste laparoscopische procedures ongeveer dezelfde hoeveelheid tijd duren als traditionele chirurgie, is herstel over het algemeen sneller, omdat patiënten niet voor een grote incisie hoeven te zorgen. Er is ook minder pijn en littekens en het risico op infectie is bijna nul. De laparoscopische procedure is bijzonder goed geschikt voor patiënten met bilaterale hernia's, één aan elke kant, zei Fisichella. De traditionele methode vereist dat de chirurg twee incisies maakt om de gebreken te repareren, wat resulteert in een verblijf van een tot tweedaags ziekenhuis. Herstel omvat een aanzienlijke hoeveelheid pijn en genezingstijd. "Laparoscopisch, u kunt beide defecten door dezelfde incisies repareren," zei Fisichella. 'Dus de patiënt ziet je maar één keer. Ze hebben slechts één keer anesthesie. Er is minder littekens en het is veiliger en gebruikt minder middelen. Patiënten kunnen dezelfde dag eten, er zijn geen voedingsbeperkingen en we kunnen ze meteen naar huis sturen.' In sommige gevallen - obesitas, overmatige littekens van eerdere operaties, bloedingen - traditionele hernia -chirurgie misschien niet de beste procedure voor sommige patiënten, zei Fisichella. Het is het beste om uw opties met uw chirurg te bespreken.

Voor goedaardige eierstokchirurgie is conventionele laparoscopie minder complicaties, is minder duur dan robotondersteunde operatie Voor goedaardige gynaecologische aandoeningen omvat robotondersteunde chirurgie meer complicaties tijdens de operatie en kan volgens een studie van onderzoekers van het Columbia University Medical Center (CUMC) aanzienlijk duurder zijn dan conventionele laparoscopische chirurgie. De resultaten zijn vandaag online gepubliceerd in Obstetrics & Gynaecology . Robotondersteunde chirurgie werd eerst veel gebruikt voor radicale prostatectomie. Voor procedures zoals prostatectomie, waar eerder geen minimaal invasieve opties waren, bood robotondersteunde laparoscopie vaak een dramatische verbetering. Maar in de twee gynaecologische operaties bekeken in deze studie -oophorectomie (verwijdering van één of beide eierstokken) en cystectomie (verwijdering van een ovariële cyste) -surgeons hadden al laparoscopische opties. Het percentage robotondersteunde chirurgie steeg van 3,5 procent in 2009 tot 15,0 procent in 2012 voor oophorectomie en van 2,4 procent in 2009 tot 12,9 procent in 2012 voor cystectomie. De CUMC-onderzoekers analyseerden gegevens over conventionele laparoscopische en robotondersteunde procedures uitgevoerd op 87.514 vrouwen voor goedaardige gynaecologische omstandigheden tussen 2009 en 2012. De procedures vonden plaats in 502 Amerikaanse ziekenhuizen. De studie toonde een kleine maar statistisch significante algehele toename van intraoperatieve (tijdens chirurgie) complicaties, voornamelijk ureter- en blaasletsels, met de robotondersteunde procedures-3,4 procent voor robotondersteunde oophorectomie versus 2,1 procent voor conventionele laparoscopische oophorectomie; 2,0 procent voor een robotondersteunde cystectomie versus 0,9 procent voor een conventionele laparoscopische cystectomie. Het is mogelijk dat de snelheid van complicaties zal afnemen naarmate chirurgen meer ervaren worden in robottechnologie. "De bevindingen roepen vragen op over het potentiële nut van robotondersteunde chirurgie voor eierstokkanker en suggereren dat verdere studies nodig zijn voordat deze procedures als een zorgstandaard worden beschouwd," zei co-auteur Jason Wright, MD, Sol Goldman Associate Professor in Gynaecologic Oncology en Chief, Division of Gynecologic Oncology, Columbia University College of Physici of Surgeons. De onderzoekers vonden ook dat robotondersteunde procedures duurder waren. De mediane totale kosten voor robotondersteunde oophorectomie waren $ 7.426, terwijl voor conventionele laparoscopische oophorectomie het $ 4.922 was. De mediane totale kosten voor robotondersteunde cystectomie waren $ 7.444; Voor conventionele laparoscopische cystectomie was het $ 4.133. "With the rapid rise in the cost of cancer care, we need to make sure that public policies encourage comparative studies prior to widespread dissemination of new technologies," said another co-author, Dawn L. Hershman, MD, MS, associate professor of medicine at the College of Physicians and Surgeons, associate professor of epidemiology at Columbia's Mailman School of Public Health, and leader of the Breast Cancer Program at the Herbert Irving Comprehensive Cancer Center at NewYork-Presbyterian/Columbia.

De overlevingspercentages op lange termijn na laparoscopische chirurgie voor blaaskanker zijn vergelijkbaar met die van open chirurgie, volgens een studie gepubliceerd in BJU International . De bevindingen, die tot op heden uit de grootste studie komen met langdurige follow-up na dit type minimaal invasieve chirurgie, geven aan dat prospectieve gerandomiseerde onderzoeken die deze twee chirurgers van blaaskanker vergelijken, gerechtvaardigd zijn. Open radicale cystectomie, of verwijdering van de blaas, hoewel open chirurgie, is de behandeling van keuze voor spierinvasieve en risicovolle niet-sprei-invasieve blaaskanker; De operatie kan echter leiden tot ernstige complicaties. Sommige ziekenhuizen gebruiken minimaal invasieve procedures zoals laparoscopische radicale cystectomie, maar er is weinig informatie over de effectiviteit van deze procedures voor het voorkomen van herhaling van kanker op de lange termijn. Om dit aan te pakken, heeft de Europese Association of Urology (EAU) -sectie van Uro-Technology een grote database gebouwd met laparoscopische radicale cystectomieprocedures die in heel Europa worden uitgevoerd. Bij het verkennen van deze database, een internationaal team onder leiding van Simone Albisinni, MD en Roland van Velthoven, MD, PhD, van de Université Libre de Bruxelles in België, bleek dat laparoscopische radicale cystectomie kan leiden tot betrouwbare kankercontrole zelfs vele jaren na de operatie. Na 5 jaar had 66 procent van de patiënten geen tekenen van recidief van blaaskanker, en onder die gevolgd gedurende 10 jaar had 62 procent geen tekenen van recidief. "Het analyseren van meer dan 500 patiënten en met een mediane follow-up van 5 jaar, zijn deze resultaten van vitaal belang om de werkzaamheid van deze procedure wereldwijd te evalueren. Ze suggereren dat een laparoscopische benadering van blaaskanker, wanneer correct wordt uitgevoerd, zo veilig kan zijn als open chirurgie met betrekking tot kankerbeheersing, hoewel het behouden van de voordelen van een minimaal invasieve aanpak," zei Dr. Albisinni. De auteurs merkten op dat er groeiende interesse is voor robot-geassisteerde radicale cystectomie, een andere minimaal invasieve procedure, ook in de internationale gemeenschap; Veel ziekenhuizen in Europa hebben echter geen robot. Laparoscopische apparatuur is daarentegen breder beschikbaar. "Als zodanig vertegenwoordigt deze gegevens cruciale informatie voor urologen die laparoscopische chirurgie uitvoeren, of die laparoscopische cystectomie in hun afdelingen willen implementeren. Ondanks de technische moeilijkheid en de noodzaak van een leercurve, ondersteunen deze bevindingen het gebruik van een laparoscopische aanpak voor het management van blaaskanker," zei Dr. Albisinni.

Studie toont aan dat patiënten die laparoscopische dikke darmresecties ondergingen het ziekenhuis sneller verlieten, aanzienlijk minder follow -upzorg en minder medicijnen vereisten dan patiënten die een open chirurgie ondergingen Toevoegen aan de klinische voordelen en verbeterde patiëntuitkomsten geassocieerd met minimaal invasieve chirurgie (MIS), benadrukte Medtronic PLC (NYSE: MDT) vandaag nieuwe gegevens die aantonen dat patiënten die minimaal invasieve colonresectieprocedures konden verlaten, hun artsen minder konden bezoeken voor follow-up zorg en het nemen van een paardengeneesmiddelen dan degenen die een open chirurgie ondergaan. De bevindingen, die zijn gepubliceerd in de online online editie van 25 maart van JAMA-chirurgie , suggereren dat minimaal invasieve benaderingen dwingende kostenbesparingen op de korte en lange termijn bieden voor het gezondheidszorgsysteem en minder trauma voor patiënten. [We vonden dat het gebruik van minimaal-invasieve laparoscopische benaderingen in een selecte groep patiënten die colectomieprocedures ondergingen, resulteerde in aanzienlijk lagere zorgkosten en het gebruik van hulpbronnen in vergelijking met open chirurgische benaderingen. Dit kan de toegang uitbreiden en de kosten van patiëntenzorg op de lange termijn verlagen, "zei hoofdauteur Conor P. Delaney, MD PhD, van University Hospitals Case Medical Center in Cleveland, Ohio. [Deze resultaten weerspiegelen de goed gedocumenteerde voordelen van laparoscopische chirurgie, waaronder sneller herstel, minder pijn en minder pijn." Een colectomie is de chirurgische verwijdering van een deel of de hele dikke darm en het rectum en wordt meestal uitgevoerd om verschillende spijsverteringstoestand, waaronder diverticulitis, de ziekte van Crohn, ulceratieve colitis en kanker van de dikke darm en het rectum te behandelen. Uit de studie bleek dat laparoscopische colectomieprocedures - die drie of vier kleine incisies gebruiken in plaats van één grote incisie - resulteerden in lagere kosten en verminderd gebruik van ziekenhuisbronnen over de hele linie. Open procedure patiënten bleven 7,4 dagen in het ziekenhuis, terwijl MIL -patiënten na 4,5 dagen werden ontslagen. De totale procedurele en ziekenhuisopname van zorg voor minimaal invasieve procedures waren $ 24.196 vergeleken met $ 31,601 voor open benaderingen, een vermindering van $ 7.405 of 23% . In het jaar na de operatie: De algemene uitgaven voor gezondheidszorg waren 18% hoger voor open chirurgie in vergelijking met MIS Patiënten met open chirurgie hadden 112% meer kans om in het ziekenhuis te worden opgenomen als intramuraal in vergelijking met MIS De uitgaven voor geneesmiddelen waren 13% hoger voor open chirurgie in vergelijking met MIS [De wijdverbreide acceptatie van minimaal invasieve chirurgie heeft het potentieel om de zorg te verbeteren, patiënten te helpen en de kosten van de gezondheidszorg te verlagen. De wereldwijde medische gemeenschap moet samenkomen om de operatie sneller te moderniseren door de snelheid van MIS -adoptie te vergroten, "zei Michael Tarnoff, MD, vice -president en chief medische officier, Covidien Group bij Medtronic. [Mis is een goed voorbeeld van de kruising van waarde en kwaliteit. " Onderzoekers voerden een retrospectieve multivariate regressieanalyse uit van nationale claims voor ziektekostenverzekeringen met behulp van gegevens verkregen uit de commerciële claims van de Truven Health Analytics MarketScan en ontmoetingen. De studie heeft drie hoofdresultaten gemeten: gebruik van de gezondheidszorg, waaronder kantoor-, ziekenhuis polikliniek en bezoeken van de spoedeisende hulp en intramurale diensten 90 dagen en een jaar na de procedure; uitgaven voor gezondheidszorg; en geschatte patiëntendagen vrij van het werk. De onderzoekspopulatie bestond uit 4.160 patiënten van 18 tot 64 jaar oud die electieve laparoscopische (45,6%) of open colectomie (54,4%) van januari 2010 tot december 2010 ondergingen. Klinische voordelen van laparoscopische colectomie, inclusief maar niet beperkt tot verlaagde complicaties, mortaliteit en overnamepercentages zijn aangetoond in meerdere onderzoeken. Het JAMA-chirurgiepapier is de eerste in een reeks onderzoek naar de langetermijneffecten van minimaal invasieve benaderingen op de kosten en gebruik van de gezondheidszorg. Toekomstige publicaties zullen zich richten op video -ondersteunde thoracale chirurgie en laparoscopische incisie / ventrale hernia -reparatie.

Chirurgie en al zijn implicaties kunnen eng zijn, vooral voor pediatrische patiënten en hun ouders die vrezen soms littekens. Nu heeft een UT Southwestern Medical Center -uroloog een nieuwe "verborgen" minimaal invasieve procedure ontwikkeld die littekens vrijwel onzichtbaar maakt, maar net zo effectief is als meer gebruikelijke chirurgische methoden. "Momenteel gebruikte incisies, zelfs met minimaal invasieve operatie, laat het kind met maximaal drie littekens die zichtbaar zijn wanneer de buik wordt blootgesteld. De nieuwe techniek van verborgen incisie -endoscopische operatie (HIDES) elimineert zichtbare littekens," zei Dr. Patricio Gargollo, assistent -professor van urologie bij ut southwestern en auteur van een recente kwestie van een recente kwestie van de urologie. Hij meldt het gebruik van de procedure voor een dozijn gevallen van nierchirurgie tussen april en juli 2010 zonder complicaties, maar gelooft dat het bredere toepassingen heeft. "Ik denk dat dit zou kunnen worden gebruikt voor elke bovenste buikprocedure die laparoscopisch moet worden uitgevoerd, en ik voer momenteel alle bovenste buik- en bekkenchirurgie uit met deze techniek," zei Dr. Gargollo, die ook directeur is van kinder -urologie minimaal invasieve en robotische chirurgie bij het medische centrum van kinderen van Dallas. HIDES werd in 2010 uitgeroepen tot de beste nieuwe techniekprijs op het International Robotic Urology Symposium. Minimaal invasieve technieken zoals laparoscopie worden vaak gebruikt in nieroperaties. Ze laten veel minder littekens achter dan open chirurgie, waarvoor een grote incisie over de buik van de patiënt vereist is. Maar laparoscopische chirurgie, waarin een kleine camera die door een kleine incisie wordt geplaatst, fungeert als de 'ogen' van de chirurg, laat nog steeds merkbare littekens achter, zei Dr. Gargollo. Naast de cosmetische voordelen biedt de HIDES-techniek chirurgen grotere technische flexibiliteit dan laparoscopische chirurgie omdat het meerdere chirurgische poorten gebruikt voor robotondersteunde chirurgische apparatuur en een camera. Deze poorten zijn verborgen onder de bikini -lijn, waardoor ze onzichtbaar zijn als de patiënt een badpak draagt. Patiënten die oud genoeg genoeg zijn om een ​​onderzoek te beantwoorden, waaronder oudere tieners, en ouders van jongere kinderen vertoonden meer voldoening over de incisie -littekens dan die gegenereerd door laparoscopische en open chirurgie, meldde de studie.

Open chirurgie lijkt geassocieerd te zijn met een verhoogd risico op obstakels met kleine bogen in vergelijking met laparoscopische procedures. Dit blijkt uit een nieuwe studie aan de Sahlgrenska Academy, aan de Universiteit van Göteborg, Zweden. In veel gevallen is de chirurgische techniek de belangrijkste factor als het gaat om lijm met kleine bogen obstructie, zelfs wanneer rekening wordt gehouden met factoren zoals leeftijd, eerdere operaties en andere gezondheidsproblemen. Dit wordt aangetoond door een studie uitgevoerd aan de Sahlgrenska Academy van de Universiteit van Göteburg, die tussen 2002 en 2004 108.141 operaties beoordeelde in Zweden. Negen chirurgische interventies onderzocht In de studie, gepubliceerd in het Journal Archives of Surgery, werden negen verschillende gemeenschappelijke chirurgische en gynaecologische interventies onderzocht. De resultaten tonen aan dat open chirurgie het risico op kleine bogen obstructies tot vier keer verhoogt in vergelijking met chirurgie met behulp van laparoscopische technieken. Verminderd risico op darmobstructie "Eerdere studies hebben verminderde verklevingen aangetoond na laparoscopische chirurgie, maar dit is de eerste keer dat we kunnen aantonen dat het het risico op dunne darmobstructie vermindert", zegt Eva Angenete, onderzoeker bij de Sahlgrenska Academy en specialist in chirurgie in het Sahlgrenska University Hospital. Het artikel, "Effect van laparoscopie op het risico van obstructie met een kleine band: een populatie-gebaseerd registeronderzoek", werd in april gepubliceerd in Archives of Surgery.

De klinische proef kan in de nabije toekomst zijn Chirurgische onderzoekers van Mayo Clinic rapporteren een succespercentage van 93 procent in recente dierproeven van endoscopische reparatie van geperforeerde zweren. Het doel is om het gebruik van een endoscoop te bevorderen - waardoor toegang tot organen via natuurlijke openingen, zoals de mond - mogelijk is voor een minder invasief alternatief voor laparoscopische technieken (chirurgie uitgevoerd door een kleine incisie) of conventionele chirurgie. Ze zullen hun bevindingen van recente dierenstudies vandaag presenteren aan het 95th Clinical Congress in het American College of Surgeons in Chicago. "Laparoscopische chirurgie voor deze aandoening is slechts 80 procent succesvol om verschillende redenen", zegt Juliane Bingener, MD, senior auteur van de studie. "In onze laboratoriumexperimenten waren we meer dan 90% succesvol. We hopen ook het risico voor de patiënt in het algemeen te verminderen en postoperatieve complicaties te verminderen." Het proces wordt Natural Orife translumenale endoscopische chirurgie genoemd (opmerkingen). Het doel is om uiteindelijk de fysiologische impact op de patiënt te beperken. Hoewel endoscopische reparatie het niveau van de gebruikte anesthesie beperkt, kan het in de verre toekomst zonder anesthesie worden gedaan, waardoor een mogelijke procedurele bijwerking wordt beperkt. "Laparoscopie is geweldig, maar niet alle chirurgen doen het. Het is niet eenvoudig om te doen. Het is technisch geavanceerd", zegt Erica Moran, MD, Mayo -chirurg en onderzoeker. "Maar er is al aangetoond dat er veel voordelen zijn als we niet -invasieve procedures kunnen doen met mensen die eigenlijk behoorlijk ziek zijn." De onderzoekers zoeken regelgevende goedkeuring om een ​​klinische proef van de mens te beginnen met behulp van de techniek in de nabije toekomst. De voordelen van notities voor zweerreparatie: Geen chirurgische incisie Minder ongemak voor de patiënt dan laparoscopie - 50 procent minder lucht wordt in het lichaam geïntroduceerd Kortere hersteltijd dan conventionele chirurgie Biedt ulcer-hersteloptie voor kandidaten die te ziek zijn voor conventionele chirurgie De artsen benadrukken dat de endoscopische aanpak mogelijk niet geschikt is voor alle gevallen. De achtergrondsymptomen van elke patiënt en andere medische aandoeningen moeten worden overwogen bij het bepalen van welke benadering moet worden gebruikt.

Het aantal complicaties na sleutelgatchirurgie kan worden verminderd door de chirurgen een beter gevoel te geven van hoe hard ze het weefsel met hun operationele instrumenten grijpen. Dit wordt mogelijk gemaakt door het instrument zo te ontwerpen dat het tastbare feedbacksignalen naar het handvat van de chirurg verzendt. Delft University of Technology-onderzoeker Eleonora Westebring-Van Der Putten heeft hiervoor een werkend prototype ontwikkeld. Greep kracht Sleutelgatchirurgie is snel in populariteit in ziekenhuizen gewonnen. Een verkennende operatie - bekend als een laparoscopie wanneer uitgevoerd in de buikholte - is over het algemeen minder invasief voor de patiënt. Maar een laparoscopie vraagt ​​om verschillende handmatige vaardigheden dan 'gewone' open chirurgie. Training in deze vaardigheden is daarom essentieel voor het voorkomen van complicaties. Problemen met sleutelgatoperatie ontstaan ​​gedeeltelijk omdat het erg moeilijk is om de kracht van de greep van de chirurg te peilen. De chirurg is daarom minder in staat om te bepalen of hij of zij het weefsel te hard of te voorzichtig grijpt. Tastbaar Industrieel ontwerper en menselijke bewegingswetenschapper Eleonora Westebring-Van Der Putten's onderzoek is gericht op de verbetering van grijpcontrole en het leren van de bijbehorende vaardigheden. De oplossing is om de chirurg tastbare fysieke feedback te geven door zijn of haar instrument. "Experimenten hebben aangetoond dat augmented feedback op de grijpkracht een goede manier is voor chirurgen van alle niveaus om een ​​beter beheersing te krijgen over het meten van laparoscopische greepkracht." Cilinder Westebring heeft daarom een ​​werkend prototype ontwikkeld van een laparoscopisch greepinstrument dat verhoogde tastbare feedback geeft over de hoeveelheid grijpkracht die wordt toegepast. Dit prototype geeft de chirurg daarom de vereiste tastbare feedback. "Er zijn sensoren in de puntje van het instrument die meten hoe hard de chirurg grijpt. Deze informatie wordt teruggevoerd naar het handvat, die een cilinder bevat die kan draaien in relatie tot de hand, alsof er iets uit je hand valt. Op deze manier geeft de cilinder aan dat de chirurg te weinig grip heeft en daarom te zacht is." Trillingen "Het handvat bevat ook trillende elementen, die beginnen te trillen als de chirurg te hard grijpt, terwijl hij ook rekening houdt met hoe hard de chirurg trekt. Hoe harder hij of zij aan het weefsel trekt, hoe minder hard hij of zij moet grijpen. We houden ook het type weefsel in rekening. Opleiding In de toekomst zou een instrument zoals Westebring's kunnen worden gebruikt in training voor echte operaties. "Door te trainen met feedback, leren chirurgen hun laparoscopische greep -kracht sneller te beheersen. De krachten die ze toepassen zijn lager." Bovendien lijkt het effect te duren. "Wanneer het feedbacksignaal wordt verwijderd, kunnen de chirurgen de procedure nog steeds met verminderde kracht uitvoeren. De feedback helpt daarom bij de controle van de laparoscopische greepkracht, zelfs als het alleen wordt gebruikt in de training."

Studies van Stanford University, Cleveland Clinic Florida en het Naval Medical Center in San Diego tonen laparoscopische mouw gastrectomie, een steeds populairder wordende chirurgische procedure waarbij de maag met 85 procent wordt verminderd, is net zo veilig als veiliger dan laparoscopische maagbypass of maagbanding. De studies werden hier gepresenteerd op de 29e jaarlijkse bijeenkomst van de American Society for Metabolic & Bariatric Surgery (ASMBS). In één onderzoek analyseerden onderzoekers van Stanford University veiligheidsgegevens van bijna 270.000 metabolische en bariatrische operaties die werden uitgevoerd tussen 2007 en 2010. Bijna 16.000 van de procedures waren mouw gastrectomieën, die een ernstige complicatiegraad van minder dan één procent (0,96%) hadden, vergeleken met een percentage van 1,25 procent voor een gastric-bypass en een percentage percentage (0,25%) voor een gaschanding (0,25%) voor gasr. Het sterftecijfer van 30 dagen voor mouwgastrectomie was 0,08 procent, terwijl het percentage voor maagbypass 0,14 procent en 0,03 procent was voor maagbanden. Deze mortaliteit en complicaties zijn lager dan die doorgaans geassocieerd met galblaas of heupvervangende operatie. Maagbypass resulteerde in het meest gemiddelde gewichtsverlies na een jaar. De gemiddelde body mass index (BMI) na deze procedure daalde met ongeveer 40 procent (47,7 tot 31,2). Mouw gastrectomie -patiënten ervoeren een daling van ongeveer 30 procent (47,5 tot 34,1), terwijl maagbandpatiënten een reductie van 20 procent hadden (45,1 tot 37,5). "In termen van risico en voordeel ligt mouw gastrectomie mooi tussen maagomleiding en verstelbare maagband," zei hoofdstudie -auteur John Morton, MD, universitair hoofddocent chirurgie en directeur van bariatrische chirurgie aan het Stanford Hospital & Clinics aan de Stanford University. Deze gegevens, samen met verschillende andere grote studies die de afgelopen twee jaar zijn gepubliceerd, zijn onlangs voorgelegd aan de Centers for Medicare & Medicaid Services (CMS), omdat het bureau een nieuwe nationale dekkingsbepaling voor laparoscopische mouwgastrectomie voor zijn begunstigden beschouwt. Onderzoekers uit Cleveland Clinic Florida beoordeelden de veiligheidsresultaten van meer dan 2.400 van hun patiënten met meve -gastrectomie, maagomleiding of bariatrische en metabole chirurgie tussen 2005 en 2011. Deze studie vond mouwgasterij had de laagste complicaties en heroperaties van de drie procedures. Het percentage van een gastro-intestinaal lek, beschouwd als een ernstige complicatie, was drie tienden van één procent (0,3%) voor mouw gastrectomie versus vier tienden van één procent (0,4%) voor maagbypass-patiënten. Het percentage procedures dat heroperaties als gevolg van complicaties vereiste, was 15,3 procent voor de maagband, 7,7 procent voor maagomleiding en 1,5 procent voor mouwgastrectomie. Gemiddeld hadden patiënten een BMI tussen 44 en 48, waren 46 jaar oud en hadden ten minste twee obesitas-gerelateerde aandoeningen, zoals diabetes type 2 en hoge bloeddruk. Een derde studie naar mouw gastrectomie uitgevoerd door het Naval Medical Center in San Diego, vond terwijl maagbypass -patiënten na het eerste jaar meer van hun overtollige gewicht verloren, 72,3 procent versus 63,7 procent, er waren geen statistisch significante verschillen in overmatig gewichtsverlies na twee en vijf jaar. Deze studie onderzocht 486 patiënten, de helft had maagbypass en de helft had mouw gastrectomie. "Sleeve gastrectomie heeft bewezen een veilige en effectieve optie te zijn bij patiënten met morbide obesitas en deze procedure moet worden beschouwd als een primaire procedure voor gewichtsverlies en obesitas-gerelateerde ziekteverbetering en resolutie," zei Robin Blackstone, MD, president ASMBS.

Cumberland Pharmaceuticals Inc. (NASDAQ: CPIX) heeft vandaag aangekondigd dat preoperatieve intraveneuze ibuprofen de algehele herstelkwaliteit verbeterde bij patiënten die laparoscopische cholecystectomiechirurgie ondergingen. Deze resultaten zullen worden gepresenteerd op de jaarlijkse bijeenkomst van de American Anesthesiology 2014 in New Orleans, Louisiana. De onderzoekersstudie werd voltooid aan de University of Medicine and Dentistry of New Jersey/Rutgers University en New York Methodist met Alex Bekker, MD, PhD, als primaire onderzoeker. De studie concludeerde dat preoperatieve intraveneuze ibuprofen de algehele herstelkwaliteit verbeterde, inclusief comfort, emotie en pijn en verminderde vermoeidheid in de vroege postoperatieve periode. Verder gaven de onderzoeksresultaten aan dat preoperatieve toediening van intraveneuze ibuprofen de stresshormonen catecholamines en cortisol postoperatief na laparoscopische cholecystectomie verminderde. Een mondelinge presentatie getiteld " Preoperatieve toediening van IV ibuprofen verbetert de kwaliteit van herstel na laparoscopische cholecystectomie" zal worden gepresenteerd op zondag 12 oktober om 16:00 uur ET. De posterpresentatie getiteld "Het effect van preoperatieve toediening van IV ibuprofen op stressrespons bij patiënten die laparoscopische cholecystectomie ondergaan" zal op zondag 12 oktober om 9:00 AMET zijn.

Colorectale kanker kan zeer te voorkomen zijn, maar het is de tweede alleen voor longkanker in het aantal levens dat elk jaar landelijk duurt. Om het te genezen, hebben chirurgen traditioneel nodig om relatief grote buikincisies te creëren om de kanker te verwijderen. In de loop der jaren hebben technologische vooruitgang het mogelijk gemaakt om dezelfde curatieve kankeroperaties laparoscopisch uit te voeren - kleine buizen, camera's en gespecialiseerde instrumenten in te voegen, meestal door drie tot vijf kleine incisies, die elk kleiner zijn dan één centimeter. Bij Penn State Hershey Medical Center hebben artsen de dingen nog een stap verder gebracht - met behulp van een enkele incisie van minder dan vier centimeter discreet geplaatst in de navel om hun missie te bereiken om colorectale kanker te genezen. Deze benadering staat bekend als een single-site laparoscopische (SSL) chirurgie. "Er zijn echt heel weinig ziekenhuizen waar deze techniek routinematig wordt gebruikt", zegt Dr. David B. Stewart, Sr., een colorectaal chirurg bij Penn State Hershey. "Wij zijn een van de hoogste volume laparoscopische coloroscopische praktijken met één site in het land." Patiënten ervaren niet alleen mogelijk minder ongemak door een enkele kleine incisie in tegenstelling tot verschillende, in veel gevallen is hun incisie nauwelijks zichtbaar. Met behulp van deze techniek kunnen chirurgen chirurgische zorg bieden voor ziekten zoals dikke darm- en rectumkanker, waardoor dezelfde vereiste resectiemarges waren die het doel waren van traditionele open buikchirurgie. SSL wordt sinds 2010 routinematig uitgevoerd voor colorectale chirurgische patiënten bij Penn State Hershey en artsen vinden het net zo veilig en effectief als het gebruik van een grotere incisie of meerdere toegangspunten. "Het is leuk wanneer patiënten wakker worden en ze de incisie nauwelijks kunnen zien", zegt Stewart. Laparoscopische chirurgie is natuurlijk niet voor iedereen. Met super morbide obese patiënten - dat wil zeggen, mensen met een body mass index van 50 of hoger - visualisatie wordt aangetast vanwege vetweefsel in de buikholte. Stewart zegt dat degenen die meerdere buikoperaties hebben gehad, wijdverbreid littekenweefsel kunnen hebben dat de procedure onveilig maakt, en patiënten met een hart- of longziekte kunnen laparoscopische chirurgie mogelijk niet verdragen. Deze patiënten kunnen het best worden behandeld met traditionele open colorectale chirurgie. De beste manier van handelen is natuurlijk om te proberen te voorkomen dat de noodzaak van een operatie wordt geopereerd door zich te houden aan aanbevelingen voor mensen van 50 jaar en ouder om een ​​screening colonoscopie te ondergaan. "Je voelt je misschien gezond, maar dat betekent niet dat je geen poliep of zelfs colorectale kanker hebt", zegt Stewart. In de overgrote meerderheid van de gevallen kan de endoscopist die de colonoscopie uitvoert, eventuele poliepen verwijderen en dus voorkomen dat ze zich mogelijk ontwikkelen tot kanker. "Helaas, en misschien verrassend voor het publiek, hebben we ook jongere mensen die colorectale kanker ontwikkelen," zegt Stewart. Degenen die symptomen hebben, zoals rectale bloedingen of veranderingen in darmgewoonten, moeten een diagnostische colonoscopie ondergaan, ongeacht hun leeftijd. Colorectale kanker die in een eerder stadium wordt geïdentificeerd - voordat de lymfeklieren worden betrokken - is waarschijnlijker om te worden genezen. "We genezen meer mensen met hogere stadia van kanker dan 15 tot 20 jaar geleden", zegt Stewart.

Een nieuwe analyse geeft aan dat sterftecijfers en de behoefte aan aanvullende operaties na laparoscopische chirurgie voor gastro-oesofageale refluxziekte erg laag zijn. Onder 8947 patiënten waren respectievelijk 90 en 30-daagse sterftecijfers 0,08% en 0,03%. Slechts 1 overlijden (0,01%) was direct een operatie gerelateerd. Het heroperatiepercentage van 90 dagen was 0,4%. De bevindingen tonen aan dat laparoscopische chirurgie een opmerkelijk veilig alternatief biedt voor zure refluxgeneesmiddelen . "Een van de belangrijkste argumenten tegen het gebruik van antirefluxchirurgie is dat het een risico van sterfte met zich meebrengt", zegt Dr. John Maret-Oouda, auteur van het British Journal of Surgery Study. "Over het hoofd van onze bevindingen kan Antireflux-chirurgie echter worden beschouwd als een veilige procedure, en het kan een onderbenutte behandelingsoptie zijn bij geselecteerde personen met gedocumenteerde gastro-outophageale refluxziekte."

Patiënten die chirurgie nodig hebben voor slokdarmkanker, beter na het ondergaan van een hybride minimaal invasieve slokdarm (HMIO) vergeleken met een open slokdarm (OO), volgens de langetermijnresultaten van de Miro-studie die moet worden gepresenteerd op het ESMO 2017 Congress in Madrid. Rijpe resultaten van de fase 3-studie, met follow-up van een mediaan van 48,8 maanden, tonen aan dat het verminderde chirurgische trauma geassocieerd met een laparoscopische benadering niet in de veiligheid snijdt op veiligheid, zei onderzoeker Dr.Guillaume Piessen, van het universitair ziekenhuis C. Huriez Place de Vind de Vind de Vind de Verdun in Lille, Frankrijk. "Naast een vermindering van 69% in de grote intra- en postoperatieve morbiditeit, werd drie jaar totale overleving verbeterd in de laparoscopische groep, waaruit blijkt dat het een oncologisch gezonde procedure is," zei hij. Hoewel het overlevingsverschil tussen groepen niet statistisch significant was, noemde hij het 'zeer klinisch relevant'. Miro schreef 207 volwassen patiënten in van 13 centra met met resecteerbare kankers van het middelste of lagere derde deel van de slokdarm. Ze werden gerandomiseerd om Hmio of een OO te ondergaan. Na 30 dagen trad grote postoperatieve morbiditeit op bij significant minder patiënten in de HMIO vergeleken met de OO-groep (35,9%versus 64,4%, odds ratio [of] 0,31, 95%BI 0,18-0,55; p <0, 001). Na drie jaar was er ook een trend in de HMIO-groep naar verbeterde totale overleving en ziektevrije overleving (67,0% versus 55%, p = 0,05 en 57% versus 48%, p = 0,15). Prof. Ulrich Güller, uit Kantonsspital St. Gallen, zei Prof. Ulrich Güller, Zwitserland, zei: "Dit vertegenwoordigt een uiterst belangrijke, goed ontworpen en goed geleide studie die aantoont dat HMIO een oncologisch gezonde procedure is en een aanzienlijk vermindert postoperatieve morbiditeit. Op basis van deze resultaten moet de HMIO worden op basis van deze resultaten. Op basis van deze resultaten moet de HMIO de nieuwe operatieprocedure voor patiënten worden met een lage osofage." Güller voegde eraan toe: "Ik denk dat het de sleutel is om Prof. Christophe Mariette te vermelden, de eerste auteur van deze belangrijke proef, die helaas een maand geleden stierf. Prof. Mariette was een model van een chirurgische wetenschapper en een opinieleider in het veld, en zijn bijdrage aan het Miro -proces was van hoofdlichaam."

Een robot heeft laparoscopische chirurgie uitgevoerd op het zachte weefsel van een varken zonder de leidende hand van een mens - een belangrijke stap in robotica naar volledig geautomatiseerde chirurgie bij mensen. Ontworpen door een team van Johns Hopkins University -onderzoekers, wordt de Smart Tissue Autonomous Robot (Star) vandaag beschreven in Science Robotics . De robot blonk uit in darmanastomose, een procedure die een hoog niveau van repetitieve beweging en precisie vereist. Het verbinden van twee uiteinden van een darm is misschien wel de meest uitdagende stap in gastro -intestinale chirurgie, waarbij een chirurg nodig is om hechting te maken met hoge nauwkeurigheid en consistentie. Zelfs de minste handtremor of misplaatste steek kan leiden tot een lek dat catastrofale complicaties voor de patiënt kan hebben. In samenwerking met medewerkers in het Children's National Hospital in Washington, DC en Jin Kang, een Johns Hopkins hoogleraar elektrische en computertechniek, hielp Krieger de robot te creëren, een visie-geleid systeem dat specifiek is ontworpen om zacht weefsel te maken. Hun huidige iteratie bevordert een 2016 -model dat de darmen van een varken nauwkeurig herstelde, maar een grote incisie vereiste om toegang te krijgen tot de darm en meer begeleiding van mensen. Het team heeft de ster uitgerust met nieuwe functies voor verbeterde autonomie en verbeterde chirurgische precisie, inclusief gespecialiseerde hulpprogramma's en ultramoderne beeldvormingssystemen die meer accurate visualisaties van het chirurgische veld bieden. Softweefseloperatie is vooral moeilijk voor robots vanwege de onvoorspelbaarheid, waardoor ze worden gedwongen zich snel aan te passen om onverwachte obstakels aan te kunnen, zei Krieger. De ster heeft een nieuw besturingssysteem dat het chirurgische plan in realtime kan aanpassen, net zoals een menselijke chirurg zou doen. "Wat de ster speciaal maakt, is dat het het eerste robotsysteem is dat een chirurgisch plan in zacht weefsel met minimale menselijke tussenkomst kan plannen, aanpassen en uitvoeren," zei Krieger. Een op structureel licht gebaseerde driedimensionale endoscoop en op machine learning gebaseerd tracking-algoritme ontwikkeld door Kang en zijn studentengidsen Star. "Wij geloven dat een geavanceerd driedimensionaal machine-visiesysteem essentieel is om intelligente chirurgische robots slimmer en veiliger te maken," zei Kang. Naarmate het medische veld overgaat op meer laparoscopische benaderingen voor operaties, zal het belangrijk zijn om een ​​geautomatiseerd robotsysteem te hebben dat is ontworpen voor dergelijke procedures om te helpen, zei Krieger. "Robotachtige anastomose is een manier om ervoor te zorgen dat chirurgische taken die een hoge precisie en herhaalbaarheid vereisen, met meer nauwkeurigheid en precisie kunnen worden uitgevoerd bij elke patiënt die onafhankelijk is van chirurg vaardigheden," zei Krieger. "We veronderstellen dat dit zal resulteren in een gedemocratiseerde chirurgische benadering van patiëntenzorg met meer voorspelbare en consistente patiëntresultaten."

Wat als uw volgende operatie werd gepland en uitgevoerd door een robot? Een team van Johns Hopkins University werkt om dit idee werkelijkheid te maken. Het concept van robotondersteunde chirurgie is niet nieuw: verschillende systemen zijn al ontwikkeld en worden gebruikt om menselijke patiënten te behandelen. Een voorbeeld is het chirurgische systeem van Da Vinci, een laparoscopisch apparaat met robotarmen die op afstand worden bestuurd door een chirurg. Dit systeem is niet autonoom-de robot voert geen chirurgische taken onafhankelijk uit. Andere robotsystemen met hogere niveaus van autonomie zijn ontwikkeld, zoals de TSolution One ® , die een robot gebruikt om het bot precies te snijden volgens een vooraf gespecificeerd plan. Bestaande autonome robotsystemen zijn grotendeels gebruikt om te helpen bij operaties met harde weefsels, zoals boren in bot voor heup- of knieimplantaten. Maar deze systemen zijn niet gebruikt voor softweefseloperaties, die unieke uitdagingen vormen, zoals rekening houdend met onvoorspelbare weefselbewegingen die optreden wanneer de patiënt ademt, of maatbeperkingen van de chirurgische hulpmiddelen. Nu ontwikkelen door NIBIB gefinancierde onderzoekers een autonome robot die darmchirurgie kan uitvoeren met minimale hulp van een chirurg. Bovendien presteerde de robot beter dan deskundige chirurgen in vergelijking met head-to-head in preklinische modellen. Een studie waarin de ontwikkeling van deze robot wordt beschreven, die de eerste bekende autonome laparoscopische zachte weefselchirurgie toont, werd onlangs gepubliceerd in Science Robotics . De robot, genaamd Star (voor Smart Tissue Autonomous Robot), werd ontwikkeld door Axel Krieger, Ph.D. en zijn collega's aan de Johns Hopkins University. Tot dusverre is de robot ontwikkeld om darmanastomose uit te voeren-waarbij twee stukken dunne darm samen worden genaaid om een ​​enkele, continue sectie te vormen; onder toezicht en begeleiding van een chirurg. Krieger legde uit hoe de robot de procedure uitvoert: nadat de chirurg handmatig de weefselranden blootlegt, neemt de ster beelden en ontwikkelt een plan voor hechtingsplaatsing op basis van de vorm en dikte van het weefsel. Zodra de menselijke operator het plan goedkeurt, wordt Star onafhankelijk het weefsel samengevat. Als het weefsel vervormt of verder gaat dan een ingestelde drempel, vraagt ​​Star de chirurg of er een nieuw chirurgisch plan moet worden gemaakt. Dit proces wordt herhaald totdat de robot de volledige procedure voltooit. "Door nieuwe hechtingstools, beeldvormingssystemen, machine learning -algoritmen en robotbediening op te nemen, is het sterrensysteem uitgerust om de uitdagingen van autonome laparoscopische chirurgie in zachte weefsels te overwinnen," zei Krieger. "STAR kan een chirurgische scène visualiseren, een chirurgisch plan genereren en die plannen vervolgens met hoge nauwkeurigheid en precisie uitvoeren." Hij merkte echter op dat ster niet bedoeld is om chirurgen te vervangen. "Autonome robots, zoals Star, zijn ontworpen om te worden opgenomen in de chirurgische workflow naast chirurgen, waardoor de prestaties van precieze, repetitieve taken worden verbeterd en uiteindelijk de chirurgische consistentie van patiënt tot patiënt verbeteren." Om te evalueren hoe goed Star presteerde in vergelijking met deskundige chirurgen, gebruikten de onderzoekers "Phantom" darmweefsels als modelsysteem. Synthetische dunne darm werd gemonteerd op een lineair stadium dat was geprogrammeerd om heen en weer te bewegen, legde Krieger uit, wat gesimuleerde ademhalingsbewegingen die zouden optreden tijdens de operatie. Ook tijdens deze experimenten werd het fantoomweefsel willekeurig gedraaid en vervormd, waardoor Star of de chirurg de procedure moet pauzeren, hergroeperen en voltooien, zei hij. Star voerde de procedure uit op Phantom Tissues vijf keer en vier chirurgen voerden de procedure op twee verschillende manieren uit; tweemaal met traditionele handmatige laparoscopie, en tweemaal met behulp van een ander robotondersteund systeem. In vergelijking met de deskundige chirurgen had Star minder fouten en was consistenter in hechtingsafstand en diepte. Toen de onderzoekers viskeuze vloeistof door de geresecteerde fantoom darmen stroomden, ontdekten ze bovendien dat de stroom de meest laminaire (glad en gestroomlijnd) was in de weefsels gereconstrueerd door ster, wat duidt op een anastomose van hogere kwaliteit dan die uitgevoerd door de deskundige chirurgen. Ten slotte werden de prestaties van Star geëvalueerd in een groot diermodel. Darmanastomose werd uitgevoerd op vijf varkens; Voor vier van de dieren werd de procedure uitgevoerd via ster en voor het vijfde dier werd de procedure uitgevoerd via traditionele handmatige laparoscopie. Net als de Phantom -experimenten maakte Star minder fouten in vergelijking met de deskundige chirurg. Toen de onderzoekers analyseerden hoe goed de gereseceerde darmen zeven dagen na de operatie waren genezen, was er geen waarneembaar verschil in wondgenezing tussen de twee verschillende chirurgische methoden. "Onze resultaten geven aan dat ster consistenter en nauwkeuriger is dan deskundige chirurgen bij het uitvoeren van hechtingstaken," zei Krieger. Hij merkte op dat hun bevindingen het potentieel voor autonome chirurgische robotica aantonen om chirurgische zorg te democratiseren-wat zou kunnen leiden tot meer voorspelbare en consistente patiëntresultaten. "Hoewel velen zich misschien aarzelen om een ​​machine een gespecialiseerde taak uit te voeren die traditioneel wordt uitgevoerd door een mens, kunnen robotsystemen de resultaten van de patiënt in medische omgevingen verbeteren," zei Krieger. "Net zoals het publiek de geleidelijke instroom van cruisecontrol, rijstrookhulp en zelfparkerende functies in auto's heeft omarmd, die uiteindelijk zullen leiden tot zelfrijdende auto's; ik denk dat we een vergelijkbare progressie zullen zien op het gebied van medische robotica."

Ethicon Endo-operatie heeft vandaag de resultaten aangekondigd van twee nieuw gepubliceerde studies die een minimaal invasieve aanpak in drie gemeenschappelijke procedures aantonen, resulteerde in een verminderde complicaties en lagere totale zorgkosten, waaronder een verschil van gemiddeld meer dan $ 15.000 voor minimaal invasieve colectomieën, vergeleken met open chirurgie. Eén studie vergeleek twee soorten minimaal invasieve hysterectomieprocedures om buikhysterectomie (I) te openen en een andere studie analyseerde de resultaten van minimaal invasieve benaderingen voor appendectomie en colectomieprocedures in vergelijking met open chirurgie (II). De studie getiteld "Open buik versus laparoscopische en vaginale hysterectomie: analyse van een grote Amerikaanse betaler die kwaliteit en zorgkosten meet", toonde in overeenstemming met eerdere studies, minimaal invasieve hysterectomie verlaagde percentages postoperatieve infectie en verblijf in het ziekenhuis in vergelijking met open buikhysterectomie. Open chirurgie werd ook geassocieerd met hogere kosten dan degenen die laparoscopische en vaginale hysterectomie ondergingen. Gezien deze bevindingen concludeerden de auteurs van de studie dat er een substantiële kans bestaat om meer hysterectomieën te verschuiven van een intramurale naar een poliklinische omgeving met behoud van of verbetering van de klinische uitkomst voor patiënten. "De klinische en economische resultaten van het onderzoek tonen de noodzaak aan voor een hogere acceptatie van minimaal invasieve hysterectomieprocedures bij patiënten die kandidaten zijn voor deze aanpak," zei Lori Warren, MD,* hoofdauteur van de studie en een gevorderde gynaecologische laparoscopische chirurg met vrouwen eerste van Louisville. "In dit tijdperk van vergelijkende effectiviteit toont dit onderzoek aan dat als het gaat om hysterectomie, een minimaal invasieve aanpak artsen de mogelijkheid biedt om de kwaliteit van de zorg te vergroten die vrouwen ontvangen, terwijl het mogelijk is dat het gezondheidszorgsysteem miljoenen dollars wordt gerustgesteld, omdat dit de algehele complicatiegegevens zijn, het algemene complicatieration is dat de totale complicatieratio is, het algemene complicatieration is dat de totale complicatieratio is. In vergelijking met patiënten die een open abdominale hysterectomie ondergingen, werd de vaginale benadering geassocieerd met een gemiddelde kostenbesparing van meer dan $ 4.000 en laparoscopische hysterectomie gemiddeld $ 2.000 aan kostenbesparingen. Van de drie methoden van hysterectomie blijft open abdominale hysterectomie de meest voorkomende aanpak, aangezien 70 procent (III) van procedures nog steeds op deze manier wordt uitgevoerd, ondanks de duidelijke voordelen van minimaal invasieve benaderingen. De retrospectieve analyse werd uitgevoerd op 15.404 patiënten met claimgegevens van een groot door de VS beheerde zorgplan. De resultaten van de studie, die werd gesponsord door Ethicon Endo-operatie, werden gepubliceerd in het septembernummer van het Journal of Minimally Invasive Gynaecology . In vergelijkbare bevindingen concludeerde een andere studie getiteld "Vergelijking van de klinische en economische resultaten tussen open en minimaal invasieve appendectomie en colectomie: bewijs uit een grote commerciële betalerdatabase" werd minimaal invasieve appendectomie en colectomie geassocieerd met lagere infecties, minder complicaties, kortere ziekenhuisverblijven en lagere uitgaven dan open chirurgie. De resultaten van de retrospectieve analyse, die ook werd gesponsord door Ethicon Endo-operatie, is geaccepteerd voor publicatie in het peer-reviewed tijdschrift Chirurgical Endoscopy en is momenteel beschikbaar op de website van het Journal. De gegevens omvatten analyse van 7.532 appendectomie en 2.745 colectomieprocedures met behulp van een grote database voor commerciële betaler. "Deze gegevens suggereren sterk dat als iemand een colectomie nodig heeft, ongeacht de leeftijd, een minimaal invasieve procedure zal resulteren in minder complicaties, ze meerdere dagen uit het ziekenhuis haalt en het gezondheidszorgsysteem $ 15.000 minder kost dan de patiënt onderging open chirurgie," zei Terrence Fullum, MD*., MD*., Associatie van de operatie van de Howard Auto van de Studie. "Helaas is er een grote ongelijkheid tussen het aantal colectomieprocedures dat wordt uitgevoerd met open chirurgie in vergelijking met minimaal invasieve procedures. Deze studie is de laatste in een substantiële en groeiende hoeveelheid klinisch en economisch bewijs waarvan ik geloof dat het een oproep tot actie onder de hele gezondheidszorggemeenschap ondersteunt om de toegang tot de voordelen van minimaal invasieve colectomie te vergroten." Over "open buik versus laparoscopische en vaginale hysterectomie: analyse van een grote Amerikaanse betaler die kwaliteit en zorgkosten meet" Onderzoekers van de studie hebben gegevens verzameld over intraoperatieve en postoperatieve complicaties, verblijfsduur, herovernametarieven en de totalen van de verzekeraar en de betaling van de patiënt voor intramurale en poliklinische procedures. Van de 15.404 patiënten werd MIP uitgevoerd bij 43 procent van de proefpersonen, met 23 procent (3.520) die laparoscopische hysterectomie onderging en 20 procent (3.130) een vaginale hysterectomie. De studie toonde aan dat postoperatieve infectiepercentages hoger waren voor patiënten die open buikhysterectomie ondergingen: 18 procent in vergelijking met 15 procent van de laparoscopische en 14 procent van de patiënten die vaginale hysterectomie ondergingen (p <0,05). Met open abdominale hysterectomie was de gemiddelde verblijfsduur 3,7 dagen versus 1,6 en 2,2 voor patiënten die respectievelijk MIP laparoscopische en MIP -vaginale hysterectomie ondergingen. Naast de klinische voordelen, gaven de gegevens aan dat de kosten verbonden aan MIP lager waren dan voor patiënten die open buikhysterectomie ondergingen. Gezondheidszorguitgaven, weergegeven als de uitgaven voor intramurale en poliklinische zorg in verband met de procedure, omvatten kosten met betrekking tot chirurgische en medische therapie. Aangepaste uitgaven geassocieerd met poliklinische MIP waren aanzienlijk lager dan uitgaven voor intramurale open abdominale hysterectomie, wat aangeeft dat significante besparingen kunnen worden gerealiseerd wanneer patiënten kunnen worden behandeld met een MIP -procedure in een poliklinische setting in plaats van een intramurale procedure te ondergaan of open. Bij het aanpassen van de instelling waren de kosten van poliklinische laparoscopische hysterectomie gemiddeld $ 9.426 en vaginale hysterectomie $ 7.627 vergeleken met $ 11.739 voor intramurale open hysterectomie. Over "Vergelijking van de klinische en economische resultaten tussen open en minimaal invasieve appendectomie en colectomie: bewijs uit een grote database van de commerciële betaler" Onderzoekers analyseerden medische en apotheekclaims gegevens van een grote Amerikaanse verzekerde zorgverzekeraar en gemeten post-operatieve infecties, procedurespecifieke complicaties, duur van het ziekenhuisverblijf, overnamecijfers en uitgavenpercentages. De gegevens omvatten 2.745 patiënten die colectomieën ondergingen; 842 (31 procent) werden behandeld met behulp van een minimaal invasieve aanpak, terwijl 1.903 (69 procent) een open chirurgie onderging. Post-operatieve infectiepercentages voor degenen die een MIP ondergingen, waren lager (24 procent) dan degenen die een open operatie hadden (38 procent) als klein (17 procent versus 23 procent) en grote bloedingen (4 procent versus 10 procent). Bij het meten van de voorspelde verblijfsduur (met aanpassingen voor factoren zoals chirurgische benadering, patiëntleeftijd en comorbiditeiten), gaven de gegevens aan dat open chirurgie resulteerde in een verblijfsduur vier dagen langer in vergelijking met MIP. Over het algemeen concludeerden de onderzoekers dat minimaal invasieve colectomieprocedures geassocieerd waren met een zorgkosten van $ 15.200 minder dan open chirurgie. Bij het beoordelen van dezelfde resultaten voor open en minimaal invasieve appendectomieën vonden de onderzoekers vergelijkbare resultaten. De gegevens over 7.532 patiënten die appendectomieën ondergingen, waren 5,304 (70 procent) die een MIP ondergingen en 2.228 (30 procent) behandeld met open buikchirurgie. Post -operatieve infectiepercentages (16 procent voor MIP versus 20 procent voor open) en totale procedurespecifieke complicaties (2,51 procent voor MIP versus 3,82 voor open) waren lager voor minimaal invasieve procedures in vergelijking met open chirurgie. Bovendien werd minimaal invasieve appendectomie geassocieerd met een lagere zorgkosten ($ 700) en ongeveer een halve dag korter verblijf in het ziekenhuis (3,27 versus 3,91 dagen) dan open chirurgie.

Laparoscopische chirurgie produceert vergelijkbare resultaten als open chirurgie voor rectumkanker, tonen de bevindingen van de eerste, grote, gerandomiseerde studie van de techniek. Laparoscopische proctectomie resulteerde in vergelijkbare veiligheid, resectiemarges en volledigheid van resectie in vergelijking met de traditionele aanpak, en leidde ook tot iets sneller herstel. De onderzoekers bestudeerden 1044 patiënten met niet-metastatische TI-III rectumkanker van de Laparoscopische of open resectie van colorectale kanker (kleur II) die tussen 2004 en 2010 in 30 centra wereldwijd waren ingeschreven. Patiënten werden willekeurig toegewezen om totale of gedeeltelijke mesorectale excisie te ondergaan door laparoscopische (n = 699) of open chirurgie (n = 345). De mediane tumorafstand tot distale resectiemarge, bij 3 cm in beide groepen, was boven de vereiste 2 cm, en er was geen significant verschil tussen groepen in het aandeel van patiënten met positieve omtrekresectiemarges (CRM's; <2 mm). Patiënten met bovenste rectumkanker (10-15 cm van de anale rong) hadden echter significant meer onvolledige resecties onder laparoscopie dan met open chirurgie (1,00 versus 0,29%). Omgekeerd, hoewel de snelheid van onvolledige resectie vergelijkbaar was, waren patiënten met kanker van het lagere rectum (<5 cm van de anale rong) significant minder kans op positieve CRM's als ze de laparoscopische procedure ondergingen (9 versus 22% voor open chirurgie) . De auteurs zeggen dat dit waarschijnlijk te wijten is aan een verbeterde visualisatie van het lagere bekken met de laparoscoop. Er was geen significant verschil tussen groepen in de snelheid van intraoperatieve complicaties, post-operatieve morbiditeit en mortaliteit, of het aandeel van de patiënten die herinterventie vereisten. Patiënten die laparoscopische chirurgie ondergingen, herstelden zich echter iets sneller in het ziekenhuis, weerspiegeld in een mediane tijd tot eerste darmbeweging van 2 dagen en een mediane ziekenhuisverblijf van 8 dagen, vergeleken met respectievelijk 3 dagen en 9 dagen, bij patiënten met open chirurgie. Patiënten in de laparoscopische chirurgische groep hadden ook minder behoefte aan epidurale pijnverlichting in de 3 dagen na de operatie. Ondanks een gebrek aan robuuste grote studies, toonde een recent rapport aan dat bijna driekwart van de colorectale chirurgen al laparoscopische proctectomie uitvoeren, uitleggen Hendrik Jaap Bonjer (VU University Medical Center, Amsterdam, Nederland) en collega's. "Langetermijnresultaten zijn noodzakelijk om de definitieve rol van laparoscopische chirurgie bij deze groep patiënten te bepalen," concluderen ze in de lancet-oncologie . De onderzoekers voegen eraan toe dat de langetermijnresultaten van hun proef, inclusief 3-jarige recidiefgegevens, later dit jaar worden verwacht. Licentie van Medwirenews met toestemming van Springer Healthcare Ltd. © Springer Healthcare Ltd. Alle rechten voorbehouden. Geen van deze partijen onderschrijven of bevelen commerciële producten, diensten of apparatuur aan.

Laparoscopische of 'sleutelgat' -chirurgie is een veilige, effectieve manier om darmtumoren te verwijderen en moet worden aangeboden aan alle patiënten die een operatie ondergaan voor colorectale kanker, volgens onderzoekers van de Universiteit van Leeds. Patiënten met een laparoscopische chirurgie brengen minder tijd door in het ziekenhuis en herstellen sneller van de operatie. Nu heeft de langdurige follow-upgegevens bevestigd dat deze manier van operatie patiënten met colorectale kanker niet kwetsbaarder maakt voor de ziekte die terugkeert, zoals sommigen hadden gevreesd. En de algehele overlevingskansen voor sleutelgatchirurgie zijn precies dezelfde als die voor conventionele, open chirurgie, onderzoekers concludeerden na het volgen van de voortgang van patiënten gedurende vijf jaar. De resultaten zijn de laatste uit de CLASICC -studie - een multicentre studie gefinancierd door de Medical Research Council waarbij ongeveer 400 patiënten met darmkanker betrokken waren en nog eens 400 met rectumkanker. De studie putte uit patiënten uit 27 ziekenhuizen in het Verenigd Koninkrijk en in tegenstelling tot andere head-to-head beoordelingen van deze twee chirurgische technieken, omvatte een gedetailleerde analyse van alle weefselmonsters die werden verwijderd om de kwaliteit van de chirurgie te beoordelen. De eerste resultaten van het onderzoek, dat eerder werd gepubliceerd, toonden aan dat sleutelgatchirurgie net zo veilig was als open chirurgie voor colorectale kanker en dat de kanker op korte termijn niet meer kans had om terug te keren. Deze bevindingen hebben bijgedragen aan de beslissing van het UK National Institute of Clinical Excellence (NICE) en Europese toezichthouders om het gebruik van laparoscopische technieken door chirurgen te ondersteunen voor de behandeling van colon- en darmkanker. Sommige chirurgen waren echter bezorgd dat de minimaal invasieve techniek niet zo goed zou zijn in het verwijderen van alle kankercellen uit weefsel rond de tumor en dat de kanker na een paar jaar gewoon terug zou komen. Dit risico werd beschouwd als het hoogst voor patiënten met rectumkanker. Deze nieuwste bevindingen laten zien dat dit niet het geval is en dat in de handen van een ervaren chirurg de kans op het terugkerende colorectale kanker niet afhankelijk is van de chirurgische methode. Ook wordt de algehele overlevingspercentage van patiënten met colorectale kanker niet beïnvloed door het type operatie dat ze hebben. Volledige details worden gepubliceerd in het novembernummer van het British Journal of Surgery . "Er is nog steeds een verzameling chirurgen die sceptisch zijn over laparoscopische chirurgie van coloroscopische kanker en met name laparoscopische rectale operatie. Deze langdurige follow-upresultaten zouden nu moeten helpen om resterende sceptici te overtuigen dat de minimaal invasieve techniek veilig en effectief is voor de meeste patiënten met colorectale kanker," senior lecteur bij de universiteit van de universiteit van de universiteit van de universiteit. "Ook patiënten moeten gerustgesteld worden dat eventuele winst op korte termijn van minimaal invasieve chirurgie niet ten koste is geweest van gecompromitteerde langetermijnresultaten," zei hij. "Waar een geschikte, laparoscopische chirurgie nu moet worden aangeboden aan alle patiënten met colorectale kanker, zodat ze kunnen profiteren van de erkende voordelen, zoals sneller herstel, korter verblijf in het ziekenhuis en eerder terugkeren naar de normale functie." "Chirurgie blijft de belangrijkste van de methoden voor de behandeling van darmkanker en deze studie bevestigt dat tumoren even goed kunnen worden verwijderd door sleutelgatoperatie als door standaardchirurgie. We moeten echter blijven streven naar chirurgische uitmuntendheid door audit van beide soorten chirurgie en door verkenning van nieuwe technieken, zoals Co-Author van de Universiteit van de Plaats van de Papite Function Function File, en Co-Author van de Paper.