GİRİİŞ
Karın boşluğuna erişim elde etmek, minimal invaziv cerrahi prosedürler için bir ön koşuldur. Bununla birlikte, pnömoperitoneumun indüklenmesi için gerekli olan veress iğnesinin ve trokarların yerleştirilmesi, retroperitoneal vasküler hasar, bağırsak perforasyonu, yara herniasyon, karın duvarı hematom ve yara enfeksiyonu gibi komplikasyonlarla ilişkilidir [ 1 ]. Bu komplikasyonların yaklaşık yarısı karnına giriş sırasında sürdürülür [ 2–4 ]. Ön karın duvarının retroperitoneal yapılara yakın olması nedeniyle vasküler yaralanma nispeten nadirdir; Ancak, bildirilen% 15'lik bir mortalite vardır [ 5 ].
Pnömoperitoneum ve laparoskopi girişi elde etmek için yaygın olarak kullanılan iki teknik açık ve kapalı giriş teknikleridir. Kapalı giriş ayrıca, göbek seviyesine bir veress iğnesinin yerleştirilmesini ve daha önce pnömoperitonumun kurulması olmadan birincil trokarın doğrudan yerleştirilmesini içeren veress girişine bölünebilir. Hasson girişi olarak adlandırılan açık giriş, daha sonra künt uçlu bir kateterin yerleştirilmesi ve trokar boyunca pneumoperitoneum oluşturulmasıyla göbek yoluyla karın duvarından insizyonu ve diseksiyonu içerir. Son birkaç on yılda, pnömoperitoneumun indüksiyonu ile ilişkili riskleri ortadan kaldırmak için çok sayıda teknik ortaya çıkmıştır; Bununla birlikte, komplikasyonları ortadan kaldırdığı tek bir tekniğin kanıtlanmamıştır. Gerçekten de, veress iğnesinin kapalı giriş viseral veya vasküler yaralanma ile yerleştirilmesi ve omental amfizem meydana gelebilirken, yüzeysel giriş subkutan amfizeme neden olabilir. Burada, ön karın duvarının yaklaşık ölçümü ve daha sonra pnömoperitonumun indüksiyonu yoluyla veress iğnesinin yerleştirilmesi için yeni bir kapalı giriş tekniğini tarif ediyoruz.
Adım
Tüm ön karın duvarı, asepsis sağlamak için hazırlanır ve örtülüdür.
Orta hat subumbilikal bölge genellikle karın duvarı burada en ince olduğu ve tüm fasiyal katmanlar nispeten avasküler bir alan sağlayan tek fasiyal düzlemlere kaynadığı için Veress iğnesi için yerleştirme bölgesi olarak tercih edilir.
İğneye erişim sağlamak için göbek altında 11 numaralı neşter ile ciltten 10 mm'lik bir insizyon yapılır ( Şekil 1 ).
İnsizyonun her iki tarafında yanal olarak, cilt, iğneyi yerleştirmeden önce ön karın duvarını karın visserasından uzaklaştırmak için havlu klipsleri ile yükseltilir ( Şekil 2 ).
Deriden rektusa derinlik, yaklaşık olarak insizyon yoluyla dikey olarak yerleştirilen arter forseps yardımı ile ölçülür. Bu bölgede risk altında olabilecek ciltten karın aortuna yaklaşık mesafeyi tahmin etmek için bu uzunluğa 4 cm ek eklenir ( Şekil 3 ve 4 ).
Veress iğnesi, yerleştirilmeden önce uygun işleyiş sağlamak için değerlendirilir.
Kalem kavramasında tutulan veress iğnesi ile, pelvise hafifçe yönlendirilen cilde dik yerleştirilir ve iğnenin işaretlenen mesafenin ötesine yerleştirilmemesini sağlar ( Şekil 5 ).
Fasya ve peritonu temsil eden iki karakteristik `` pop '' genellikle iğne ön karın duvarından karın içi boşluğa geçerken hissedilir.
10 ml'lik salin iğneden itilir ve serbest akış, ön karın duvarını havlu klipsiyle kaldırarak oluşturulan negatif karın içi basınç olarak doğru konumlandırmayı gösterecektir.
Veress iğnesi daha sonra bir inflasyon tüpüne bağlanır ve CO 2 inflasyon başlangıçta düşük akışta başlatılır.
Karın içi basınç düşük kalırsa, istenen 12 mmHg'lik bir basınç elde edilene kadar inflasyon yüksek akışa yükseltilir.
Yaklaşık 1 L gaz indüklendikten sonra, veress iğnesi, karın içi basıncından çıkmamasını sağlamak için karın boşluğuna 5 mm daha ilerletilir.