Chirurgia laparoskopowa została opracowana przez wiele dziesięcioleci i trudno jest wskazać jedną osobę jako pionier tego podejścia. W 1902 roku Georg Kelling z Dreźnie w Niemczech przeprowadził operację laparoskopową za pomocą psów, aw 1910 r. Hans Christian Jacobaeus ze Szwecji zastosował podejście do działania na człowieku.
W ciągu następnych kilku dziesięcioleci procedura została udoskonalona i spopularyzowana przez wiele osób. Wprowadzenie kamery telewizyjnej układu komputerowego było kluczowym wydarzeniem w opracowywaniu laparoskopii, ponieważ procedurę można było następnie przeprowadzić podczas przeglądania rzutowanego obrazu zawartości brzucha. Oprócz lepszego widoku struktur wewnętrznych, pozwoliło to również na swobodny przepływ rąk chirurga, ułatwiając wykonywanie bardziej złożonych procedur. Przed opracowaniem aparatu podejście to zostało zarezerwowane tylko do celów diagnostycznych i kilku prostych zabiegów chirurgicznych w zastosowaniach ginekologicznych.
Na początku lat pięćdziesiątych Raoul Palmer wydał publikację na temat laparoskopii diagnostycznej. W 1972 r. Henry Clarke opatentował, opublikował i nagrał procedurę laparoskopową przy użyciu instrumentów z Ven Instrument Company w Buffalo w Nowym Jorku. Następnie JC Tarasconi z University of Passo Fundo przy użyciu laparoskopii do resekcji narządów po raz pierwszy, który został zgłoszony na trzecim spotkaniu AAGL w Atlancie, które odbyło się w listopadzie 1976 r. Jego praca została później opublikowana w Journal of Reproductive Medicine w 1981 r., Która była po raz pierwszy, że laparoskopowa resekcja chirurgiczna została odnotowana.
W 1981 r. Kurt SEMM z Uniwersytetu Kiel w Niemczech po raz pierwszy wykorzystał laparoskopię do usunięcia zapalenia wyrostka robaczkowego. SEMM ustalił niektóre techniki, które stały się standardowymi procedurami medycznymi, takimi jak enukleacja torbieli jajnika, miomektomia dla fibroidów i laparoskopowe histerektomię pochwy. Następnie opracował firmę instrumentów medycznych o nazwie WISAP w Monachium w Niemczech, w której wciąż produkuje się wiele wysokiej jakości instrumentów endoskopowych.
W 1990 r. Opracowano applier laparoskopowy, który może automatycznie rozwijać dwadzieścia klipów, a tym samym, eliminując potrzebę wymiany każdego klipsa dla każdej aplikacji. Nowy applier klipu zwiększył popularność laparoskopii jako sposobu usunięcia pęcherza żółciowego.