Aktualności

Wyniki analizy decyzji opublikowane w American Journal of Obstetrics & Gynecology W nowym badaniu opublikowanym w American Journal of Obstetrics & Gynecology badacze z University of North Carolina w Chapel Hill porównali względne ryzyko laparoskopowej histerektomii (z morcelacją) z chirurgią brzucha do histerektomii u przedłużenia kobiet przed premenopauzalnymi kobietami poddani operacji. Badając krótko- i długoterminowe powikłania, jakość życia i ogólną śmiertelność, stwierdzili, że operacja brzucha niesie wyższe ryzyko powikłań, zmniejszonej jakości życia i śmierci. Histerektomia jest najczęstszą procedurą ginekologiczną wykonywaną u kobiet niebędących w ciąży w Stanach Zjednoczonych, a diagnoza fibroidów (lejomyomata) stanowi wiele z tych procedur. Minimalnie inwazyjna operacja jest stosowana częściej ze względu na wiele korzyści, w tym mniej bólu i krótszego pobytu w szpitalu. Ale w niektórych przypadkach macicy nie można usunąć bez morcelacji ani przecinać go na kawałki, aby zmieściły się przez małe nacięcia. Jednak morcelacja została zbadana ze względu na obawy, że jeśli występuje niewykrywalna nowotworu (mięsak gładki), może zostać rozproszona do miednicy i brzucha, co powoduje rozprzestrzenianie się raka i zwiększoną śmiertelność. Obawy ten spowodowało powiadomienie FDA, które zniechęciło do morcelacji podczas histerektomii. Biorąc pod uwagę rzadkość mięsaka mięśniaka gładki, randomizowane badanie porównujące śmiertelność po różnych rodzajach histerektomii nie jest możliwe. W związku z tym badacze UNC zastosowali analizę drzewa decyzyjnego, która może porównać wyniki zachorowalności i śmiertelności z wyboru podejść chirurgicznych, w tym przypadku chirurgii laparoskopowej w porównaniu z chirurgią brzucha. Model ocenia wyniki według prawdopodobieństwa powikłań specyficznych dla chirurgii laparoskopowej i brzusznej. Naukowcy wykorzystali wyniki opublikowanych badań, wybierając dane wejściowe z najwyższej jakości i najnowszych badań w celu odzwierciedlenia postępów w praktyce chirurgicznej. W celu oszacowania częstości występowania złośliwego mięsaka mięsakowego u kobiet poddawanych przypuszczalnym mięśniakom. „Nasza analiza decyzji przewidywała niższą ogólną śmiertelność z powodu laparoskopowej histerektomii z morcelacją niż histerektomia brzucha w celu leczenia domniemanej macicy fibroidów u kobiet przedsiębiorczych” - wyjaśnił badacz wiodący Matthew T. Siedhoff, MD, MD. „Histerektomia laparoskopowa z morcelacją była również związana z mniejszą liczbą powikłań pooperacyjnych i poprawą jakości życia”. Stosując hipotetyczną kohortę 100 000 kobiet w ciągu pięcioletniego horyzontu czasowego, badacze stwierdzili, że chociaż będzie więcej zgonów z powodu złośliwego mięsaka mięśniowego z chirurgią laparoskopową (98 vs. 103 na 100 000), było więcej zgonów związanych z histerektomią. Przeprowadzono analizy wrażliwości w celu oceny solidności założeń w modelu decyzyjnym, w tym powikłania chirurgicznym, prawdopodobieństwa mięsaka mięśniowego i prawdopodobieństwa śmierci z powodu histerektomii. Zakres wyników klinicznych (np. Transfuzja, infekcja rany itp.) Oceniono przez zmianę danych wejściowych dla każdego zdarzenia klinicznego do jego minimum i maksimum. Redaktor naczelny ginekologii American Journal of Obstetrics & Gynecology Ingrid Nygaard, MD, MS, profesor położnictwa i ginekologii na University of Utah, skomentował, że „żadna analiza decyzji nigdy nie jest„ ostatecznym słowem ”, a ten w tym miesiącu w tym miesiącu nie jest inaczej. Nowe dane będą nadal dodawać do literatu Wielki obraz, w celu zrównoważenia ryzyka i korzyści z różnych procedur oraz czujnie w celu zmniejszenia wpływu ryzyka w możliwym zakresie ”.

Naukowcy przeprowadzili prospektywne randomizowane kontrolowane badanie kliniczne w Bern University Hospital w Szwajcarii, aby porównać procedurę laparoskopową z mini-laparotomią w celu wprowadzenia cewnika otrzewnego podczas operacji bocznika komorowego (VP). Decydującym czynnikiem był szybkość awarii bocznej. Chociaż ogólne wskaźniki niewydolności nie różniły się zasadniczo między pacjentami w dwóch grupach chirurgicznych, autorzy zidentyfikowali znaczne zmniejszenie wskaźnika niewydolności bocznika dystalnego (brzusznego) u pacjentów, u których zastosowano laparoskopię. Szczegółowe wyniki badania klinicznego są opisywane i omówione w „Laparoskopowo wspomaganym rozmieszczeniem boczkowym: prospektywne randomizowane badanie kontrolowane„ Philippe Schucht, MD, Vanessa Banz, MD, PhD i koledzy, opublikowane dzisiaj online, przed drukiem, w czasopiśmie Neurosurgery . Tło: Wodoghalus jest stanem, w którym występuje nadmierna akumulacja płynu mózgowo -rdzeniowego (CSF) w komorach mózgu zwanych komorami. Po nieskorygowaniu nadmiar płynu mózgowo -rdzeniowego może wywierać nacisk na krytyczne struktury mózgu, powodując, że pacjent doświadcza deficytów poznawczych, wzrokowych lub motorycznych; napady; a nawet śmierć. Zastosowania komorowe (VP) są często umieszczane w celu przekierowania nadmiaru płynu mózgowo -rdzeniowego od mózgu do jamy otrzewnej w brzuchu, gdzie ciało może go wchłonąć. Większość zastawów VP składa się z cewnika umieszczonego w jednej z komorowych w mózgu, w jedną stronę zaworu, który odciąga nadmiar CSF od komor, oraz drugiego cewnika umieszczonego pod skórą, który przenosi ten nadmiar płynu do jamy otrzewnej. Umieszczenie bocznego VP to dwuczęściowa operacja. Oprócz operacji na głowę, w której cewnik komorowy i pompa jest umieszczana, należy wykonać nacięcie w brzuchu w celu umieszczenia końca cewnika otrzewnego. To badanie koncentruje się na dwóch zabiegach brzusznych: mini-laparotomii, która obejmuje otwartą operację i podejście laparoskopowe, mniej inwazyjną procedurę, w której powstaje niewielki otwór nakłucia, przez który powstaje koniec cewnika bocznika otrzewnego. Obecne badanie: Autorzy stwierdzają, że 120 dorosłych pacjentów zostało losowo przydzielonych do procedury laparoskopowej lub mini-laparotomii w celu wprowadzenia cewnika otrzewnej podczas początkowej lub zmienionej operacji bocznikowej VP w przypadku wodogłowia. Dane zebrano w czasie operacji, a 6 i 12 miesięcy później. Głównym punktem końcowym tego badania był ogólny wskaźnik awarii bocznej (awaria lub powikłanie związane z dowolną częścią układu bocznikowego) po 12 miesiącach po operacji. Wtórne punkty końcowe obejmowały ogólny wskaźnik nieprawidłowego działania po 6 tygodniach i 6 miesiącach po operacji, wskaźnik roztopienia dystalnego bocznego (niepowodzenie lub powikłanie związane z cewnikiem otrzewnym) we wszystkich trzech punktach czasowych, długości operacji i pobytu w szpitalu oraz tempo zachorowalności. Wyniki poprzednich badań retrospektywnych wskazały na przewagę laparoskopowego rozmieszczenia bocznika nad mini-laparotomią w tempie dystalnego nieprawidłowego działania bocznika (a w konsekwencji ogólny wskaźnik nieprawidłowego działania bocznika), a także czas trwania operacji i hospitalizacji. Autorzy przeprowadzili to prospektywne badanie kliniczne w celu zebrania silniejszych dowodów w celu potwierdzenia lub negowania tych wcześniejszych ustaleń oraz ustalenia, która procedura umieszczania bocznikowego może być lepsza. W niniejszym badaniu ogólny wskaźnik nieprawidłowości w 6 tygodniach po operacji był znacznie wyższy u pacjentów, którzy przeszli mini-laparotomię. Jednak do końca okresu obserwacji (12 miesięcy) różnica w ogólnym awarii buntu między dwiema grupami operacji nie była już znacząca. Ogólne nieprawidłowe działanie na boisku wystąpiło u 18,3% pacjentów, którzy przeszli mini-laparotomię i 15% pacjentów, którzy przeszli laparoskopowe umieszczanie bocznika (p = 0,404). Nie stwierdzono istotnych różnic w czasie trwania operacji i hospitalizacji ani w potrzebie leczenia bólu między dwiema grupami pacjentów; Jednak autorzy zgłosili „tendencję do mniejszej liczby infekcji i krótszych czasów pracy w kohorcie laparoskopowej”. Znacząca była jednak różnica w dystalnym awarii bocznikowej. W grupie laparoskopowego rozmieszczenia laparoskopowego nie było przypadków dystalnej awarii (0%), podczas gdy było pięć takich przypadków (8%) w grupie mini-laparotomii (p = 0,029). Dystalne nieprawidłowe działanie bocznika wynika z niewłaściwego składania cewnika otrzewnego podczas operacji lub późniejszej ruchu cewnika z dala od jego właściwej pozycji. Żadne z nich nie wystąpiło w grupie laparoskopowej rozmieszczenia bocznika. Zapytany o przesłanie badań, dr Schucht stwierdził: „Zastosowanie laparoskopii do umieszczenia bocznika VP może zmniejszyć szybkość niepowodzeń buntu dystalnego i jest elegancką, wykonalną alternatywą dla standardowego podejścia do mini-laparotomii”.

36 -letni Christopher Haarstad był zaskoczony, jak dobrze poczuł kilka godzin po operacji laparoskopowej przepukliny w marcu. „Byłem trochę nieobecny, ale czułem się dobrze, a ból był mniej niż się spodziewałem” - powiedział Haarstad, który przybył do szpitala uniwersyteckiego Loyola na operację o 5:30 i został zwolniony o 11:30, w dniu jego zabiegu. „Wcale nie było źle. Zjadłem nawet lunch około godziny po opuszczeniu Loyoli.” Doświadczenie Haarstad jest typowe dla pacjentów, którzy decydują się na naprawę przepukliny laparoskopowo, stosunkowo nowej, minimalnie inwazyjnej procedury, która wykorzystuje niewielkie nacięcia, specjalne kamery i instrumenty oraz lekkie plastry siatki do zakończenia. „To jest przyszłość operacji przepukliny” - powiedział dr P. Marco Fisichella, chirurg, który przeprowadził zabieg Haarstad. „To lepsza, bardziej niezawodna metoda naprawy przepukliny niż to, jak chirurdzy tradycyjnie je naprawili w przeszłości”. Przepuklina jest osłabieniem lub łzą w ścianie brzucha, która z czasem może rosnąć coraz gorzej. Mogą wystąpić u mężczyzn, kobiet i dzieci w każdym wieku. Przepukliny mogą wynikać z zużycia lub z wad brzucha, które są obecne przy urodzeniu. Według Society of American Gastrestinal Chirurgopijów w Stanach Zjednoczonych każdego roku jest wykonywanych około 600 000 operacji przepukliny. Tradycyjna operacja przepukliny wymaga, aby chirurg dokonał dużego nacięcia w brzuchu. Fisichella wykonuje technikę laparoskopową przy użyciu trzech małych nacięć, wokół szerokości grosza, co powoduje mniejszy ból i zmniejszoną utratę krwi. Wkłada mały aparat przez niewielkie nacięcie, aby uzyskać trójwymiarowy widok wnętrza brzucha. Następnie wkłada specjalne instrumenty chirurgiczne poprzez nacięcia, których używa do cięcia i chwytania tkanki oraz do wprowadzenia siatki, która ostatecznie podniosą wszelkie osłabienie lub łzy w ścianie brzucha. „Całkowita wielkość nacięć wynosiłaby mniej niż pół cala. Są naprawdę małe” - powiedziała Fisichella, która jest również adiunktem, Wydział Chirurgii Generalnej, Loyola University Chicago Stritch School of Medicine, Maywood. Za pomocą tradycyjnej metody wykonuje się nacięcie nad miejscem przepukliny i przez całą wadę. Fisichella umieszcza dużą poliestrową łatkę na wewnętrznej stronie ściany brzucha, która wykorzystuje naturalne naciski zewnętrzne brzucha, aby zakotwiczyć materiał na miejscu. „Używamy wystarczająco dużego rozmiaru siatki, aby pokryć wszystkie potencjalne wady” - powiedziała Fisichella. „To tak, jakbyś załatał oponę. Patniesz oponę dużą łatą. Im większa łatka, tym niższa jest występowanie nawrotu”. Chociaż większość zabiegów laparoskopowych zajmuje mniej więcej tyle samo czasu, co tradycyjna operacja, powrót do zdrowia jest na ogół szybszy, ponieważ pacjenci nie muszą dbać o duże nacięcie. Istnieje również mniej bólu i blizn, a ryzyko zakażenia wynosi prawie zero. Fisichella powiedziała, że ​​procedura laparoskopowa jest szczególnie odpowiednia dla pacjentów z dwustronnymi przepuklinami, po jednym z każdej strony. Tradycyjna metoda wymaga, aby chirurg dokonał dwóch nacięć w celu naprawy wad, co spowoduje pobyt w szpitalu jednodniowy. Odzyskiwanie obejmuje znaczną ilość bólu i czasu gojenia. „Laparoskopowo możesz naprawić obie wady za pomocą tych samych nacięć” - powiedziała Fisichella. „Więc pacjent widzi cię tylko raz. Mają znieczulenie tylko raz. Jest mniej blizn i jest bezpieczniejszy i wykorzystuje mniej zasobów. Pacjenci mogą jeść tego samego dnia, nie ma ograniczeń dietetycznych i jesteśmy w stanie wysłać je od razu do domu”. W niektórych przypadkach - otyłość, nadmierne blizny z poprzednich operacji, problemy z krwawieniem - tradycyjna operacja przepukliny może nie być najlepszą procedurą dla niektórych pacjentów, powiedział Fisichella. Najlepiej omówić swoje opcje z chirurgiem.

W przypadku łagodnej operacji jajnika konwencjonalna laparoskopia powoduje mniej powikłań, jest tańsza niż operacja wspomagana przez robot W przypadku łagodnych stanów ginekologicznych chirurgia wspomagana robotem wiąże się z większymi powikłaniami podczas operacji i może być znacznie droższa niż konwencjonalna chirurgia laparoskopowa, zgodnie z badaniem naukowców z Columbia University Medical Center (CUMC). Wyniki zostały dziś opublikowane online w Obstetrics & Gynecology . Operacja wspomagana przez robota najpierw była szeroko stosowana do radykalnej prostatektomii. W przypadku procedur takich jak prostatektomia, w których wcześniej nie było minimalnie inwazyjnych opcji, laparoskopia wspomagana robotem często oferowała dramatyczną poprawę. Ale w dwóch operacjach ginekologicznych dotyczyło tego w tym badaniu -oforektomii (usunięcie jednego lub obu jajników) i cystektomii (usunięcie torbieli jajników) -Surgeony miały już opcje laparoskopowe. Wskaźnik operacji wspomaganej robotem wzrósł z 3,5 procent w 2009 r. Do 15,0 procent w 2012 r. W przypadku wycięcia wycięcia i z 2,4 procent w 2009 r. Do 12,9 procent w 2012 r. W przypadku cystektomii. Naukowcy CUMC przeanalizowali dane dotyczące konwencjonalnych procedur laparoskopowych i wspomaganych robotem wykonanymi na 87 514 kobiet w przypadku łagodnych warunków ginekologicznych w latach 2009–2012. Procedury miały miejsce w 502 szpitalach w USA. Badanie wykazało niewielki, ale statystycznie istotny ogólny wzrost powikłań śródoperacyjnych (podczas operacji), głównie urazów moczowód i pęcherza, z procedurami wspomaganymi robotem-3,4 procent w przypadku jajników wspomaganej robotem w porównaniu do 2,1 procent w przypadku konwencjonalnej jamy laparoskopowej; 2,0 procent dla cystektomii wspomaganej robotem a 0,9 procent dla konwencjonalnej laparoskopowej cystektomii. Możliwe jest, że wskaźnik powikłań spadnie, gdy chirurdzy stają się bardziej doświadczeni w technologii robotycznej. „Odkrycia rodzą pytania dotyczące potencjalnej użyteczności chirurgii wspomaganej robotów dla raka jajnika i sugerują, że konieczne są dalsze badania przed rozważeniem tych procedur jako standardu opieki”, powiedział współautor Jason Wright, MD, profesor nadzwyczajny Goldman of Gynecologic Oncology i Gief, Division of Gynecologic Oncology of Physicians i Surgeons. Naukowcy stwierdzili również, że procedury wspomagane przez robota są droższe. Mediana całkowitego kosztu wycięcia oforektomii wspomaganej robotem wyniosła 7426 USD, podczas gdy w przypadku konwencjonalnej laparoskopowej wycięcia wycięcia wynosi 4922 USD. Mediana całkowity koszt cystektomii wspomaganej robotem wyniósł 7444 USD; W przypadku konwencjonalnej laparoskopowej cystektomii wyniosło 4133 USD. „Wraz z szybkim wzrostem kosztów opieki nad rakiem musimy upewnić się, że polityka publiczna zachęca do badań porównawczych przed powszechnym rozpowszechnianiem nowych technologii”, powiedział inny współautor, Dawn L. Hershman, MD, MS, pełnomocnik medycyny w Colegle of Physicians i Surgeons, Associate Epidemiology of Epidemiology's Epidemiology's School of Public Health oraz przywódca programu renowego w Herberting w Nowym York-Presbyterian/Columbia.

Według badań opublikowanych w BJU International wskaźniki przeżycia długoterminowe po operacji laparoskopowej raka pęcherza są porównywalne z operacjami chirurgii otwartej. Odkrycia, które pochodzą z największego dotychczasowego badania z długoterminową obserwacją po tym rodzaju minimalnie inwazyjnej operacji, wskazują, że uzasadnione są prospektywne randomizowane badania porównujące te dwie operacje raka pęcherza. Otwarta radykalna cystektomia lub usunięcie pęcherza, choć otwartą operację, jest leczeniem z wyboru inwazyjnego i nieczystego raka pęcherza pęcherza inwazyjnego i wysokiego ryzyka; Jednak operacja może prowadzić do poważnych powikłań. Niektóre szpitale stosują minimalnie inwazyjne procedury, takie jak laparoskopowa radykalna cystektomia, ale niewiele jest informacji na temat skuteczności tych procedur zapobiegania nawrotom raka w perspektywie długoterminowej. Aby rozwiązać ten problem, europejskie stowarzyszenie Urology (EAU) Uro-Technology buduje dużą bazę danych laparoskopowych radykalnych procedur cystektomii wykonywanych w całej Europie. Podczas eksploracji tej bazy danych międzynarodowy zespół kierowany przez Simone Albisinni, MD i Roland Van Velthoven, dr MD, Université Libre de Bruxelles w Belgii, stwierdził, że laparoskopowa radykalna cystektomia może prowadzić do niezawodnej kontroli raka nawet po operacji. Po 5 latach 66 procent pacjentów nie miało oznak nawrotu raka pęcherza, a wśród osób obserwowanych przez 10 lat 62 procent nie miało oznak nawrotu. „Analizując ponad 500 pacjentów i z medianą obserwacji wynoszącą 5 lat, wyniki te są niezbędne do globalnej oceny skuteczności tej procedury. Sugerują, że laparoskopowe podejście do raka pęcherza pęcherza, gdy jest prawidłowo wykonywane, może być tak bezpieczne jak operacja otwarta w odniesieniu do kontroli raka, choć utrzymują korzyści z minimalnie inwazyjnego podejścia. Autorzy zauważyli, że rośnie zainteresowanie radykalnej cystektomii wspomaganej robotów, kolejnej minimalnie inwazyjnej procedury, również w społeczności międzynarodowej; Jednak wiele szpitali w Europie nie posiada robota. Z drugiej strony sprzęt laparoskopowy jest szerzej dostępny. „W związku z tym dane te stanowią kluczowe informacje dla urologów, którzy przeprowadzają chirurgię laparoskopową lub którzy chcą wdrożyć laparoskopową cystektomię w swoich oddziałach. Pomimo trudności technicznej i potrzeby krzywej uczenia się, wyniki te potwierdzają zastosowanie laparoskopowego podejścia do zarządzania raka pęcherza”, powiedział dr Albisinni.

Badanie pokazuje pacjentów, którzy przeszli laparoskopowe resekcje okrężnicy szybciej, wymagali znacznie mniejszej opieki kontrolnej i mniej leków niż pacjenci, którzy przeszli operację otwartą Dodając korzyści kliniczne i ulepszone wyniki pacjentów związane z minimalnie inwazyjną operacją (MIS), Medtronic PLC (NYSE: MDT) podkreślili dziś nowe dane pokazujące, że pacjenci, którzy przeszli minimalnie inwazyjne procedury resekcji okrężnicy, byli w stanie szybciej opuścić szpital, odwiedzić lekarzy mniej na opiekę i biorą niewiele leków. Odkrycia, które zostały opublikowane w internetowym wydaniu chirurgii JAMA z 25 marca, sugerują, że minimalnie inwazyjne podejścia oferują atrakcyjne oszczędności kosztów w prawie i długoterminowym koszcie dla systemu opieki zdrowotnej i mniej urazu dla pacjentów. [Stwierdziliśmy, że zastosowanie minimalnie inwazyjnych podejść laparoskopowych w wybranej grupie pacjentów poddanych procedurom koktomii spowodowało znacznie niższe koszty opieki zdrowotnej i wykorzystanie zasobów w porównaniu z otwartymi podejściami chirurgicznymi. Może to rozszerzyć dostęp i obniżyć koszty opieki nad pacjentem w perspektywie długoterminowej ”-powiedział główny autor Conor P. Delaney, dr MD, z University Hospitals Case Medical Center w Cleveland, Ohio. [Wyniki te odzwierciedlają dobrze udokumentowane korzyści z chirurgii laparoskopowej, w tym szybszego powrotu do zdrowia, mniejszego bólu i mniej powikłań.” Kolektomia to chirurgiczne usunięcie części lub całości okrężnicy i odbytnicy i zwykle jest wykonywane w celu leczenia kilku chorób trawiennych, w tym zapalenia uchyłkowego, choroby Crohna, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i raka okrężnicy i odbytnicy. Badanie wykazało, że laparoskopowe procedury kolektomii - które wykorzystują trzy lub cztery małe nacięcia zamiast jednego dużego nacięcia - spowodowały niższe koszty i zmniejszone wykorzystanie zasobów szpitalnych na całym świecie. Pacjenci otwartych pozostali w szpitalu przez 7,4 dni, podczas gdy pacjenci MIS zostali wypisani po 4,5 dnia. Całkowity koszt procedur proceduralnych i hospitalizacji w zakresie procedur minimalnie niezapomnianych wyniósł 24 196 USD w porównaniu do 31 601 USD w przypadku otwartych podejść, co stanowi redukcję o 7 405 USD lub 23% . W roku po operacji: Ogólne wydatki na opiekę zdrowotną były o 18% wyższe w przypadku operacji otwartych w porównaniu z MIS Pacjenci z otwartą chirurgią byli o 112% częściej przyjęci do szpitala jako szpital w porównaniu z MIS Wydatki na leki były o 13% wyższe w przypadku operacji otwartej w porównaniu z MIS [Powszechne przyjęcie minimalnie inwazyjnej operacji może poprawić opiekę, pomóc pacjentom i obniżyć koszty opieki zdrowotnej. Globalna społeczność medyczna musi się spotkać, aby szybciej zmodernizować operację, zwiększając wskaźnik niewłaściwej adopcji ”, powiedział Michael Tarnoff, MD, wiceprezes i dyrektor medyczny, Covidien Group w Medtronic. [MIS jest doskonałym przykładem przecięcia wartości i jakości. Worldsutes w zakresie pomisu wskazuje, że MIS jest lepszy od otwartych podejść w wielu procedurach naftowych i piersiowych. . " Naukowcy przeprowadzili retrospektywną analizę regresji wielowymiarowej krajowych roszczeń związanych z ubezpieczeniem zdrowotnym wykorzystującym dane uzyskane z bazy danych i spotkań Truven Health AnalyticsCan Commercial Roszczenia i spotkania. W badaniu zmierzyło trzy główne wyniki: wykorzystanie opieki zdrowotnej, w tym wizyty ambulatoryjne oraz oddziały ratunkowe oraz usługi szpitalne 90 dni i rok po zabiegu; wydatki na opiekę zdrowotną; i szacowane dni pacjentów wolne od pracy. Badana populacja składała się z 4160 pacjentów w wieku od 18 do 64 lat, którzy przeszli do planu laparoskopowego (45,6%) lub otwartą kolektomię (54,4%) od stycznia 2010 r. Do grudnia 2010 r. Korzyści kliniczne laparoskopowej koktomii, w tym między innymi zmniejszone powikłania, śmiertelność i wskaźniki readmisji w wielu badaniach. Dokument chirurgiczny JAMA jest pierwszym z serii badań nad długoterminowym wpływem minimalnie inwazyjnych podejść na koszty opieki zdrowotnej i wykorzystanie. Przyszłe publikacje koncentrują się na chirurgii klatki piersiowej i laparoskopowej naprawie przepukliny brzusznej.

Operacja i wszystkie jej implikacje mogą być przerażające, zwłaszcza w przypadku pacjentów pediatrycznych i ich rodziców, którzy boją się czasami zniekształcających blizny. Obecnie UT Southwestern Medical Center Urolog opracował nową „ukrytą” minimalnie inwazyjną procedurę, która sprawia, że ​​blizny jest praktycznie niewidoczne, ale jest tak samo skuteczne, jak bardziej powszechne metody chirurgiczne. „Obecnie używane nacięcia, nawet przy minimalnie inwazyjnej operacji, pozostawiaj dziecko z maksymalnie trzema bliznami, które są widoczne za każdym razem, gdy brzuch jest narażony. Nowa technika ukrytego nacięcia chirurgii endoskopowej (skoków) eliminuje widoczne blizny” - powiedział dr Patricio Gargollo, asystent profesora urologii w UT SouthWestern i autorki badań w niedawnym okresie urologii. Podaje, że stosuje się procedurę kilkunastu przypadków operacji nerek między kwietniem a lipcem 2010 r. Bez komplikacji, ale uważa, że ​​ma szersze zastosowania. „Wyobrażam sobie, że można to zastosować do każdej zabiegu górnego brzucha, który należy wykonać laparoskopowo, a obecnie wykonuję całą operację górnej brzucha i trochę operacji miednicy za pomocą tej techniki” - powiedział dr Gargollo, który jest również dyrektorem urologii pediatrycznej minimalnie inwazyjnej i robotycznej operacji chirurgicznej dzieci. Hides został uznany za nagrodę Best New Technique Award na Międzynarodowym Sympozjum Urologii Robotów w 2010 roku. Minimalnie inwazyjne techniki, takie jak laparoskopia, są często stosowane w operacjach nerek. Pozostawiają znacznie mniej blizn niż operacja otwarta, która wymaga dużego nacięcia na brzuchu pacjenta. Ale chirurgia laparoskopowa, w której niewielki aparat wstawiony przez niewielkie nacięcie działa, gdy „oczy” chirurga wciąż pozostawia zauważalne blizny, powiedział dr Gargollo. Oprócz korzyści kosmetycznych technika Hides oferuje chirurgom większą elastyczność techniczną niż operacja laparoskopowa, ponieważ wykorzystuje wiele portów chirurgicznych do sprzętu chirurgicznego wspomaganego przez roboty i aparat. Porty te są ukryte poniżej linii bikini, co czyni je niewidocznymi, jeśli pacjent ma na sobie kostium kąpielowy. Badanie podało, że pacjenci na tyle, aby odpowiedzieć na ankietę, w tym starsze nastolatki, a rodzice młodszych dzieci wykazywali większą satysfakcję z blizn nacięcia skórnych niż pacjenci wygenerowani przez chirurgię laparoskopową i otwartą.

Wydaje się, że operacja otwarta wiąże się ze zwiększonym ryzykiem niedrożności małego bulenia w porównaniu z procedurami laparoskopowymi. Pokazuje to nowe badanie w Sahlgrenska Academy na University of Gothenburg w Szwecji. W wielu przypadkach technika chirurgiczna jest najważniejszym czynnikiem, jeśli chodzi o niedrożność kleju na małym bule, nawet jeśli biorąc pod uwagę takie czynniki, jak wiek, poprzednie operacje i inne warunki zdrowotne. Wykazuje się to w badaniu przeprowadzonym w Akademii Sahlgrenska University of Gothenburg, która dokonała przeglądu 108 141 operacji przeprowadzonych w Szwecji w latach 2002–2004. Zbadano dziewięć badanych interwencji chirurgicznych W badaniu, opublikowanym w czasopiśmie Archives of Surgery, zbadano dziewięć różnych wspólnych interwencji chirurgicznych i ginekologicznych. Wyniki pokazują, że operacja otwarta zwiększa ryzyko niedrożności małego bulenia nawet czterokrotnie w porównaniu z operacją przy użyciu technik laparoskopowych. Zmniejszone ryzyko niedrożności jelit „Wcześniejsze badania wykazały zmniejszone zrosty po operacji laparoskopowej, ale po raz pierwszy udało nam się wykazać, że zmniejsza to ryzyko niedrożności jelita cienkiego”, mówi Eva Angenete, badacz z Sahlgrenska Academy i specjalista ds. Chirurgii w szpitalu uniwersyteckim w Sahlgrenska. Artykuł „Wpływ laparoskopii na ryzyko niedrożności małego buliki: badanie rejestru populacji” został opublikowany w kwietniu Archives of Surgery.

Badanie kliniczne może być w najbliższej przyszłości Mayo Clinic Surgical Badacze zgłaszają 93 -procentowy wskaźnik powodzenia w ostatnich testach zwierzęcych endoskopowej naprawy perforowanych wrzodów. Celem jest rozwój użycia endoskopu - który umożliwia dostęp do narządów poprzez naturalne otwory, takie jak usta - w celu mniej inwazyjnej alternatywy dla technik laparoskopowych (operacji wykonywanej przez niewielkie nacięcie) lub konwencjonalna operacja. Prezentują dziś swoje ustalenia z ostatnich studiów na zwierzętach w American College of Surgeons 95th Clinical Congress w Chicago. „Operacja laparoskopowa dla tego stanu jest tylko 80 procent z różnych powodów”, mówi Juliane Bingener, MD, starszy autorka w badaniu. „W naszych eksperymentach laboratoryjnych odnieśliśmy ponad 90%. Mamy również nadzieję ostatecznie zmniejszyć ryzyko dla pacjenta i zmniejszyć powikłania pooperacyjne”. Proces ten nazywa się naturalną otworem endoskopową chirurgią endoskopową (UWAGI). Celem jest ostateczne ograniczenie fizjologicznego wpływu na pacjenta. Podczas gdy naprawa endoskopowa ogranicza poziom zastosowanego znieczulenia, w odległej przyszłości, można to zrobić bez znieczulenia, ograniczając w ten sposób jeden możliwy proceduralny efekt uboczny. „Laparoskopia jest świetna, ale nie wszyscy chirurdzy to robią. Nie jest to łatwe. Jest technicznie zaawansowana”, mówi Erica Moran, MD, chirurg Mayo i badacz. „Ale już wykazano, że istnieje wiele korzyści, jeśli możemy wykonywać procedury nieinwazyjne z ludźmi, którzy są naprawdę chore”. Naukowcy szukają zgody regulacyjnej na rozpoczęcie badania klinicznego na ludziach przy użyciu techniki w najbliższej przyszłości. Zalety notatek do naprawy wrzodów: Brak nacięcia chirurgicznego Mniej dyskomfort dla pacjenta niż laparoskopia - do ciała wprowadza się o 50 procent mniej powietrza Krótszy czas powrotu do zdrowia niż konwencjonalna operacja Zapewnia opcję odprawy wrzodowej dla kandydatów zbyt chorych na konwencjonalną operację Lekarze podkreślają, że podejście endoskopowe może nie być odpowiednie dla wszystkich przypadków. Należy wziąć pod uwagę objawy tła każdego pacjenta i inne schorzenia medyczne przy określaniu, które podejście do użycia.

Liczbę powikłań po operacji dziurki od kluczy można zmniejszyć, dając chirurgom lepsze poczucie, jak ciężko chwytają tkankę za pomocą instrumentów operacyjnych. Jest to możliwe dzięki projektowaniu instrumentu w taki sposób, że wysyła namacalne sygnały sprzężenia zwrotnego do uchwytu trzymanego przez chirurga. Eleonora Westebring-Van Der Putten, badacz z Uniwersytetu Technologii Delft, opracował do tego działający prototyp. Chwyć siłę Operacja dziurkowania szybko zyskała na popularności w szpitalach. Operacja eksploracyjna - znana jako laparoskopia po przeprowadzeniu w jamie brzusznej - jest ogólnie mniej inwazyjna dla pacjenta. Ale laparoskopia wymaga różnych umiejętności ręcznych niż „zwykła” otwarta operacja. Szkolenie w tych umiejętnościach jest zatem niezbędne do zapobiegania komplikacjom. Problemy z operacją dziurki od klucza częściowo pojawiają się, ponieważ bardzo trudno jest ocenić siłę uchwytu chirurga. Dlatego chirurg jest mniej zdolny do ustalenia, czy on lub ona chwyta tkankę zbyt mocno, czy zbyt delikatnie. Zauważalny Projektant przemysłowy i naukowiec ruchu ludzkiego Eleonora Westebring-Van Der Putten koncentruje się na poprawie kontroli chwytania i naukę związanych z nimi umiejętności. Rozwiązaniem jest przekazanie chirurgowi namacalne fizyczne informacje zwrotne przez jego instrument. „Eksperymenty wykazały, że rozszerzone informacje zwrotne na temat siły chwytania jest dobrym sposobem dla chirurgów na wszystkich poziomach, aby uzyskać lepsze polecenie pomiaru laparoskopowej siły chwytania”. Cylinder Dlatego Westebring opracował działający prototyp laparoskopowego instrumentu GRASP, który zapewnia rozszerzone namacalne informacje zwrotne na temat przykładanej siły chwytania. Ten prototyp daje więc chirurgowi wymagane namacalne informacje zwrotne. „Na wierzchu instrumentu znajdują się czujniki, które mierzą, jak ciężko chwyta chirurg. Ta informacja jest zasilana z powrotem do uchwytu, który zawiera cylinder, który może zwrócić się do dłoni, jakby coś wypadło z twojej dłoni. W ten sposób cylinder wskazuje, że chirurg ma zbyt niewielki uchwyt, a zatem jest zbyt niewielki.” Wibracje „Uchwyt zawiera również wibrujące elementy, które zaczynają wibrować, jeśli chirurg chwyta zbyt mocno, jednocześnie biorąc pod uwagę, jak mocno ciągnie chirurg. Im trudniej przyciąga tkankę, tym mniej ciężko powinna. Szkolenie W przyszłości instrument taki jak Westebring mógł być wykorzystywany podczas szkolenia podczas prawdziwych operacji. „Szkoliłem z informacjami zwrotnymi, chirurdzy uczą się szybciej kontrolować swoją siłę laparoskopową. Siły, które stosują, są niższe”. Co więcej, efekt wydaje się trwa. „Po usunięciu sygnału sprzężenia zwrotnego chirurdzy mogą nadal wykonywać procedurę ze zmniejszoną siłą. W związku z tym sprzężenie zwrotne pomaga w kontrolowaniu laparoskopowej siły chwytania, nawet jeśli jest stosowany tylko podczas treningu”.

Badania z Uniwersytetu Stanforda, Cleveland Clinic Florida i Naval Medical Center w San Diego pokazują gastrektomię z rękawem laparoskopowym, coraz bardziej popularny zabieg chirurgiczny, w którym żołądek jest zmniejszony o 85 procent, jest tak bezpieczniejszy lub bezpieczniejszy niż laparoskopowe obejście żołądka lub opaski żołądka. Badania zostały przedstawione tutaj na 29. dorocznym spotkaniu American Society for Metabolic & Bariatric Surgery (ASMB). W jednym badaniu naukowcy z Uniwersytetu Stanforda przeanalizowali dane bezpieczeństwa na podstawie prawie 270 000 operacji metabolicznych i bariatrycznych przeprowadzonych w latach 2007–2010. Prawie 16 000 procedur stanowiło gastrektomie rękawowe, które miały 30-dniowy poważny wskaźnik powikłań niższy niż jeden procent (0,96%), w porównaniu z stopą 1,25 procent obwodnicy żołądka i jednej kwoteratu (0,25%) dla jednego procent (0,96%), w porównaniu do stawki 1,25 procent obwodnicy żołądka i jednej kwoty (0,25%), w porównaniu z pasmem (0,96%) (0,96%) (0,96%) (0,96%) (0,96%). 30-dniowy wskaźnik śmiertelności w gastrektomii rękawów wyniósł 0,08 procent, podczas gdy wskaźnik obejścia żołądka wyniósł 0,14 procent i 0,03 procent w przypadku pasm żołądka. Te wskaźniki śmiertelności i powikłań są niższe niż zwykle związane z operacją wymiany pęcherzyka żółciowego lub bioder. Obwód żołądka spowodował najbardziej średni utrata masy ciała po roku. Średni wskaźnik masy ciała (BMI) po tej procedurze spadł o około 40 procent (47,7 do 31,2). Pacjenci z gastrektomią z rękawem doświadczyli około 30 procent spadku (47,5 do 34,1), podczas gdy pacjenci z pasmem żołądka mieli zmniejszenie o 20 procent (45,1 do 37,5). „Pod względem ryzyka i korzyści, gastrektomia rękawa ładnie leży między obejściem żołądka a regulowanym zespołem żołądka”, powiedział autor badania, John Morton, MD, profesor chirurgii i dyrektor chirurgii bariatrycznej w Stanford Hospital & Clinics na Stanford University. Dane te, wraz z kilkoma innymi dużymi badaniami opublikowanymi w ciągu ostatnich dwóch lat, zostały niedawno przedłożone Centers for Medicare & Medicaid Services (CMS), ponieważ agencja rozważa nową krajową determinację zasięgu gastrektomii rękawów laparoskopowych dla jej beneficjentów. Naukowcy z Cleveland Clinic Florida dokonali przeglądu wyników bezpieczeństwa ponad 2400 ich pacjentów, którzy mieli gastrektomię rękawową, obejście żołądka lub chirurgia bariatryczna i metaboliczna w latach 2005–2011. W tym badaniu stwierdzono, że gastrektomia z rękawami miał najniższe wskaźniki powikłania i ponownego otwarcia. Szybkość wycieku żołądkowo-jelitowego, uznana za poważne powikłanie, wynosiła trzy dziesiąte jeden procent (0,3%) w przypadku gastrektomii rękawowej w porównaniu z czterema dziesiątkami jednego procent (0,4%) dla pacjentów z pomostowaniem żołądka. Odsetek procedur wymagających ponownego operacji z powodu powikłań wyniósł 15,3 procent dla pasma żołądka, 7,7 procent dla obejścia żołądka i 1,5 procent dla gastrektomii rękawa. Średnio pacjenci mieli BMI między 44 a 48, mieli 46 lat i mieli co najmniej dwa warunki związane z otyłością, takie jak cukrzyca typu 2 i wysokie ciśnienie krwi. Trzecie badanie gastrektomii rękawów przeprowadzone przez Naval Medical Center w San Diego wykazało, podczas gdy pacjenci z obwodnictwa żołądka stracili większą wagę po pierwszym roku, 72,3 procent w porównaniu z 63,7 procent, nie było statystycznie istotnych różnic w nadmiernej utraty masy po dwóch i pięciu latach. W tym badaniu zbadano 486 pacjentów, połowa miała obejście żołądka, a połowa miała gastrektomię rękawa. „Gastrektomia z rękawem okazała się bezpieczną i skuteczną opcją u pacjentów z chorobliwą otyłością, a tę procedurę należy uznać za podstawową procedurę utraty masy ciała i poprawy i rozdzielczości chorób związanych z otyłością”-powiedział Robin Blackstone, MD, prezes ASMBS.

Cumberland Pharmaceuticals Inc. (NASDAQ: CPIX) ogłosił dziś, że przedoperacyjne dożylne ibuprofen poprawi ogólną jakość odzyskiwania u pacjentów poddawanych chirurgii laparoskopowej cholecystektomii. Wyniki te zostaną przedstawione na dorocznym spotkaniu American Anesthesiology 2014 w Nowym Orleanie w Luizjanie. Badanie badacza zostało zakończone na University of Medicine and Dentistry of New Jersey/Rutgers University i New York Methodist z MD, dr MD, jako główny badacz. W badaniu stwierdzono, że przedoperacyjny dożylny ibuprofen poprawił ogólną jakość powrotu do zdrowia, w tym komfort, emocje i ból oraz zmniejszone zmęczenie we wczesnym okresie pooperacyjnym. Ponadto wyniki badania wykazały, że przedoperacyjne podawanie dożylnego ibuprofenu zmniejszyło hormony stresowe katecholaminy i kortyzolu po operacji po laparoskopowej cholecystektomii. Doustna prezentacja zatytułowana „ Przedoperacyjne podawanie ibuprofenu IV ibuprofenu poprawia jakość powrotu do zdrowia po laparoskopowej cholecystektomii” zostanie zaprezentowana w niedzielę 12 października o 16:00 ET. Prezentacja plakatowa zatytułowana „Wpływ przedoperacyjnego podawania ibuprofenu IV ibuprofenu na odpowiedź na stres u pacjentów poddawanych laparoskopowej cholecystektomii” odbędzie się w niedzielę 12 października o 9:00 AMET.

Rak jelita grubego może być wysoce możliwy do uniknięcia, ale jest to jedynie raka płuc pod względem liczby żyć w całym kraju każdego roku. Aby go wyleczyć, chirurdzy tradycyjnie potrzebowali do tworzenia stosunkowo dużych nacięć brzucha w celu usunięcia raka. Z biegiem lat postęp technologiczny umożliwił wykonywanie tych samych leczniczych operacji raka laparoskopowo - wkładanie małych rur, kamer i specjalistycznych instrumentów, zwykle przez trzy do pięciu małych nacięć, z których każde ma mniej niż jeden centymetr. W Penn State Hershey Medical Center lekarze poszli o krok dalej - używając jednego nacięcia mniej niż czterech centymetrów dyskretnie umieszczonych przy pępku, aby wykonać swoją misję leczenia raka jelita grubego. Takie podejście jest znane jako chirurgia laparoskopowa (SSL) pojedynczego miejsca. „Tak naprawdę jest bardzo niewiele szpitali, w których ta technika jest rutynowo używana” - mówi dr David B. Stewart, Sr., chirurg jelita grubego w Penn State Hershey. „Jesteśmy jedną z najwyższej objętości laparoskopowych praktyk jelita grubego w kraju”. Pacjenci potencjalnie doświadczają mniejszego dyskomfortu z jednego małego nacięcia, w przeciwieństwie do kilku, w wielu przypadkach ich nacięcie jest ledwo widoczne. Korzystając z tej techniki, chirurdzy mogą zapewnić opiekę chirurgiczną w zakresie chorób takich jak rak okrężnicy i odbytnicy, osiągając takie same wymagane marginesy resekcji, które były celem tradycyjnej operacji otwartej brzucha. SSL jest rutynowo wykonywany u pacjentów z chirurgicznymi jelita grubego w Penn State Hershey od 2010 roku, a lekarze stwierdzili, że jest tak bezpieczny i skuteczny, jak przy użyciu większego nacięcia lub wielu punktów wejścia. „To miłe, gdy pacjenci się budzą i ledwo widzą nacięcie” - mówi Stewart. Oczywiście operacja laparoskopowa nie jest dla wszystkich. W przypadku bardzo chorobliwie otyłych pacjentów - to znaczy osób z wskaźnikiem masy ciała wynoszącą 50 lub wyższą - wizualizacja jest upośledzona z powodu tkanki tłuszczowej w jamie brzusznej. Stewart twierdzi, że ci, którzy mieli wiele operacji brzucha, mogą mieć powszechną bliznę, która sprawia, że ​​zabieg jest niebezpieczny, a pacjenci z chorobą serca lub płuc mogą nie być w stanie tolerować operacji laparoskopowej. Ci pacjenci mogą być najlepiej leczeni tradycyjną otwartą operacją jelita grubego. Najlepszym sposobem działania jest oczywiście staranie się całkowicie zapobiec potrzebie operacji poprzez przestrzeganie zaleceń dla osób w wieku 50 lat i starszych, aby przejść kolonoskopię przesiewową. „Możesz czuć się zdrowy, ale to nie znaczy, że nie masz polipu ani nawet raka jelita grubego” - mówi Stewart. W zdecydowanej większości przypadków endoskopista wykonujący kolonoskopię może usunąć wszelkie polipy, a tym samym uniemożliwić im potencjalne rozwinięcie się w raka. „Niestety, a może zaskakująco dla społeczeństwa, mamy również młodszych ludzi, którzy rozwijają raka jelita grubego” - mówi Stewart. Ci, którzy mają objawy, takie jak krwawienie z odbytnicy lub zmiany nawyków jelit, muszą poddać się kolonoskopii diagnostycznej, niezależnie od ich wieku. Rak jelita grubego, który jest identyfikowany na wcześniejszym etapie - zanim zaangażują się węzły chłonne - jest bardziej prawdopodobne. „Upewniamy się więcej osób o wyższych etapach raka niż 15–20 lat temu” - mówi Stewart.

Nowa analiza wskazuje, że śmiertelność i potrzeba dodatkowych operacji po operacji laparoskopowej choroby refluksowej w odtwarzaniu żołądkowo-przełykowym są bardzo niskie. Spośród 8947 pacjentów wskaźnik śmiertelności 90 i 30-dniowy wynosił odpowiednio 0,08% i 0,03%. Tylko 1 śmierć (0,01%) była bezpośrednio związana z operacją. 90-dniowy wskaźnik ponownej operacji wynosił 0,4%. Odkrycia pokazują, że operacja laparoskopowa stanowi wyjątkowo bezpieczną alternatywę dla leków refluksowych kwasu . „Jednym z głównych argumentów przeciwko stosowaniu operacji antyrefluksowej było to, że ma ona ryzyko śmiertelności”-powiedział dr John Maret-Ouda, autor British Journal of Surgery Study. „Jednak biorąc pod uwagę nasze ustalenia, operację antyrefluksową można uznać za bezpieczną procedurę i może to być niewykorzystana opcja leczenia u wybranych osób z udokumentowaną chorobą refluksową żołądkowo-przełykową”.

Pacjenci wymagający operacji raka przełyku po przejściu po hybrydowej minimalnie inwazyjnej przełyku (HMIO) w porównaniu z otwartą przełykiem (OO), zgodnie z długoterminowymi wynikami badania MIRO, który ma zostać przedstawiony na kongresie ESMO 2017 w Madrycie. Dojrzałe wyniki badania fazy 3, z obserwacją do mediany 48,8 miesięcy, pokazują, że zmniejszone uraz chirurgiczny związany z podejściem laparoskopowym, nie zmniejsza zakrętów bezpieczeństwa, powiedział śledczy Drguillaume Piessen, ze szpitala uniwersytetu C. Huriez Place de Verdun w Lille. „Oprócz 69% zmniejszenia poważnej zachorowalności wewnątrz- i pooperacyjnej, trzyletnie przeżycie całkowite uległo poprawie w grupie laparoskopowej, co pokazuje, że jest to onkologicznie rozsądne procedura”- powiedział. Chociaż różnica przeżycia między grupami nie była statystycznie istotna, nazwał to „wysoce istotnym klinicznie”. Miro włączył 207 dorosłych pacjentów z 13 centrów z rakiem resekcyjnym środkowego lub dolnego trzeciej przełyku. Zostały losowo przydzielone, aby poddać się Hmio lub OO. Po 30 dni poważna zachorowalność pooperacyjna wystąpiła u znacznie mniejszej liczby pacjentów w HMIO w porównaniu z grupą OO (35,9%w porównaniu z 64,4%, iloraz szans [lub] 0,31, 95%CI 0,18-0,55; p <0,001). Po trzech latach istniał również tendencja w grupie HMIO w kierunku lepszego przeżycia ogólnego i przeżycia wolnego od choroby (67,0% w porównaniu z 55%, P = 0,05 i 57% w porównaniu z 48%, p = 0,15). Komentując proces, prof. Ulrich Güller, z Kantonspital St. Gallen, Szwajcaria powiedziała: „stanowi to niezwykle ważne, dobrze zaprojektowane i dobrze postępowane badanie, które pokazuje, że HMIO jest procedurą onkologicznie rozsądną i znacząco zmniejsza pooperacyjną morbiczność. Güller dodał: „Myślę, że najważniejsze jest wspomnienie prof. Christophe Mariette, pierwszego autora tego ważnego procesu, który niestety zmarł miesiąc temu. Prof. Mariette był modelem naukowca chirurgicznego i lidera opinii w tej dziedzinie, a jego wkład w badanie MIRO miało znaczenie kardynalne”.

Robot przeprowadził chirurgię laparoskopową na tkance miękkiej świni bez prowadzącej ręki człowieka - znaczący krok w robotyce w kierunku w pełni zautomatyzowanej operacji u ludzi. Zaprojektowany przez zespół naukowców z Uniwersytetu Johns Hopkins, Smart Tissue Autonomous Robot (Star) jest dziś opisany w Science Robotics . Robot wyróżniał się w zespoleniu jelit, procedurze wymagającym wysokiego poziomu powtarzalnego ruchu i precyzji. Połączenie dwóch końców jelit jest prawdopodobnie najtrudniejszym krokiem w operacji przewodu pokarmowego, wymagającego chirurga szwu o dużej dokładności i spójności. Nawet najmniejsze drżenie ręki lub zgubiony ścieg może powodować wyciek, który może mieć katastrofalne powikłania dla pacjenta. Współpracując ze współpracownikami w szpitalu Narodowym Dziecięcemu w Waszyngtonie, DC i Jin Kang, profesorem inżynierii elektrycznej i komputerowej Johns Hopkins, Krieger pomógł stworzyć robota, system przewodniczących zaprojektowany specjalnie do szwu tkanki miękkiej. Ich obecna iteracja rozwija model z 2016 r., Który dokładnie naprawił jelita świniowe, ale wymagało dużego nacięcia, aby uzyskać dostęp do jelit i więcej wskazówek od ludzi. Zespół wyposażył gwiazdę o nowe funkcje dla ulepszonej autonomii i ulepszonej precyzji chirurgicznej, w tym wyspecjalizowanych narzędzi do szycia i najnowocześniejszych systemów obrazowania artystycznego, które zapewniają dokładniejsze wizualizację dziedziny chirurgicznej. Krieger powiedział, że operacja tkanek miękkich jest szczególnie trudna dla robotów ze względu na jej nieprzewidywalność, zmuszając ich do szybkiego dostosowania się do nieoczekiwanych przeszkód. Gwiazda ma nowatorski system sterowania, który może dostosować plan chirurgiczny w czasie rzeczywistym, podobnie jak ludzki chirurg. „To, co czyni gwiazdą wyjątkową, jest to, że jest to pierwszy system robotyczny do planowania, dostosowywania i wykonania planu chirurgicznego w tkance miękkiej przy minimalnej interwencji człowieka” - powiedział Krieger. Trójwymiarowy endoskop i algorytm śledzenia uczenia maszynowego oparty na świetle strukturalnym opartym na Kanga i jego uczniach Gwiazdy. „Uważamy, że zaawansowany trójwymiarowy system wizji maszynowej jest niezbędny w tworzeniu inteligentnych robotów chirurgicznych mądrzejszymi i bezpieczniejszymi”-powiedział Kang. Gdy pole medyczne zmierza w kierunku bardziej laparoskopowych podejść do operacji, ważne będzie posiadanie automatycznego systemu robotycznego zaprojektowanego do takich procedur, aby pomóc, powiedział Krieger. „Zespół robotyczny jest jednym ze sposobów zapewnienia, że ​​zadania chirurgiczne wymagające wysokiej precyzji i powtarzalności mogą być wykonywane z większą dokładnością i precyzją u każdego pacjenta niezależnego od umiejętności chirurga” - powiedział Krieger. „Postawiamy hipotezę, że spowoduje to demokratyzowane podejście chirurgiczne do opieki nad pacjentem z bardziej przewidywalnymi i konsekwentnymi wynikami pacjenta”.

Co jeśli twoja kolejna operacja została zaplanowana i wykonana przez robota? Zespół Johns Hopkins University pracuje nad przekształceniem tego pomysłu w rzeczywistość. Koncepcja operacji wspomaganej robotem nie jest nowa: opracowano już kilka systemów i są stosowane w leczeniu pacjentów ludzkich. Jednym z przykładów jest system chirurgiczny Da Vinci, urządzenie laparoskopowe z robotycznymi ramionami, które są zdalnie kontrolowane przez chirurga. Ten system nie jest autonomiczny; robot nie wykonuje żadnych zadań chirurgicznych niezależnie. Opracowano inne systemy robotyczne o wyższych poziomach autonomii, takie jak Tsolution One ® , który wykorzystuje robota do precyzyjnego cięcia kości zgodnie z wcześniej określonym planem. Istniejące autonomiczne systemy robotyczne zostały w dużej mierze wykorzystane do pomocy w operacjach obejmujących twarde tkanki, takie jak wiercenie kości w przypadku implantów bioder lub kolan. Ale systemy te nie były używane do operacji tkanek miękkich, które stanowią unikalne wyzwania, takie jak rozliczanie nieprzewidywalnych ruchów tkanek, które występują, gdy pacjent oddycha lub ograniczenia wielkości narzędzi chirurgicznych. Teraz badacze finansowani przez Nibib opracowują autonomiczny robot, który może wykonywać operację jelit przy minimalnej pomocy chirurga. Co więcej, robot przewyższył chirurgów ekspertów w porównaniu z przedklinicznymi modelami. Badanie opisujące rozwój tego robota, który pokazuje pierwszą znaną autonomiczną chirurgię laparoskopową tkanki miękkiej, zostało niedawno opublikowane w Science Robotics . Robot, o nazwie Star (dla inteligentnego autonomicznego robota tkankowego), został opracowany przez dr Axela Kriegera i jego kolegów z Johns Hopkins University. Do tej pory robot został opracowany do wykonywania zespolenia jelitowego; gdzie dwa kawałki jelita cienkiego są szyte razem, tworząc pojedynczy, ciągłej sekcji; pod nadzorem i prowadzeniem chirurga. Krieger wyjaśnił, w jaki sposób robot wykonuje procedurę: Po ręcznie ujawnianiu krawędzi tkanek odsłania krawędzie tkanki robi zdjęcia i opracowuje plan umieszczenia szwu w oparciu o kształt i grubość tkanki. Gdy ludzki operator zatwierdzi plan, gwiazda niezależnie zszywa tkankę razem. Jeśli tkanka deformuje lub przekroczy próg zestawu, Star pyta chirurga, czy należy stworzyć nowy plan chirurgiczny. Proces ten powtarza się, dopóki robot nie zakończy całej procedury. „Uwzględniając nowatorskie narzędzia do szycia, systemy obrazowania, algorytmy uczenia maszynowego i sterowanie robotyczne, system gwiazd jest przygotowany do przezwyciężenia wyzwań związanych z autonomiczną chirurgią laparoskopową w tkankach miękkich” - powiedział Krieger. „Star może wizualizować scenę chirurgiczną, generować plan chirurgiczny, a następnie wykonać te plany z dużą dokładnością i precyzją”. Zauważył jednak, że gwiazda nie ma zastąpić chirurgów. „Autonomiczne roboty, podobnie jak Star, zostały zaprojektowane do włączenia do chirurgicznego przepływu pracy wraz z chirurgami, zwiększając wydajność precyzyjnych, powtarzających się zadań i ostatecznie poprawiając konsystencję chirurgiczną od pacjenta do pacjenta”. Aby ocenić, jak dobrze działała gwiazda w porównaniu z chirurgami ekspertów, naukowcy wykorzystali „fantomowe” tkanki jelit jako system modelowy. Krieger wyjaśnił, że syntetyczne jelita cienkie zostało zamontowane na etapie liniowym, który został zaprogramowany do poruszania się tam iz powrotem, który symulował ruchy oddychania, które miałyby miejsce podczas operacji. Również podczas tych eksperymentów tkanka fantomowa była losowo obrócona i zdeformowana, wymagając od gwiazd lub chirurga zatrzymania, przegrupowania i ukończenia procedury. Star pięciokrotnie przeprowadziła procedurę tkanek fantomowych, a czterej chirurgów przeprowadziło zabieg na dwa różne sposoby; dwa razy przy użyciu tradycyjnej manualnej laparoskopii i dwukrotnie przy użyciu innego systemu wspomaganego robota. W porównaniu z chirurgami ekspertów gwiazda miała mniej błędów i była bardziej spójna w odstępach i głębokości szwu. Ponadto, gdy naukowcy przepłynęli lepką ciecz przez wycięte wnętrzności fantomowe, stwierdzili, że przepływ był najbardziej laminarny (gładki i usprawniony) w tkankach zrekonstruowanych przez gwiazdę, co wskazuje na zespolenie wyższej jakości niż te wykonywane przez ekspertów chirurgów. Wreszcie wydajność Star oceniono w dużym modelu zwierząt. Anastomozę jelit przeprowadzono na pięciu świń; W przypadku czterech zwierząt procedura przeprowadzono za pomocą gwiazd, a dla piątego zwierzęcia procedurę przeprowadzono za pomocą tradycyjnej manualnej laparoskopii. Podobnie jak w eksperymentach fantomowych, Star popełniła mniej błędów w porównaniu z ekspertem chirurgiem. Ponadto, gdy naukowcy przeanalizowali, jak dobrze wycięte jelit zagoiły się siedem dni po operacji, nie było obserwowalnej różnicy w gojeniu się ran między dwiema różnymi metodami chirurgicznymi. „Nasze wyniki wskazują, że gwiazda jest bardziej spójna i dokładna niż chirurdzy eksperci podczas wykonywania zadań zszywania” - powiedział Krieger. Zauważył, że ich odkrycia pokazują potencjał autonomicznej robotyki chirurgicznej do demokratyzacji opieki chirurgicznej; co może prowadzić do bardziej przewidywalnych i konsekwentnych wyników pacjentów. „Podczas gdy wielu może się wahać przed wykonaniem maszyny do wykonania specjalistycznego zadania, które jest tradycyjnie wykonywane przez człowieka, systemy robotyczne mogą potencjalnie poprawić wyniki pacjentów w warunkach medycznych” - powiedział Krieger. „Podobnie jak społeczeństwo przyjęło stopniowy napływ kontroli rejsów, asystentów i funkcji parkingowych w samochodach-co ostatecznie doprowadzi do samochodów samojezdnych-myślę, że zobaczymy podobny postęp w dziedzinie robotyki medycznej”.

Ethicon Endo-Surgery ogłosiła dziś wyniki dwóch nowo opublikowanych badań, które wykazują minimalnie inwazyjne podejście w trzech powszechnych procedurach, co spowodowało zmniejszenie wskaźnika powikłań i niższy całkowity koszt opieki, w tym różnicę wynoszącą średnio ponad 15 000 USD dla minimalnie inwazyjnych kolektomii, w porównaniu z otwartą operacją. W jednym badaniu porównano dwa rodzaje minimalnie inwazyjnych procedur histerektomii w celu otwarcia histerektomii brzusznej (I) oraz inne badanie przeanalizowano wyniki minimalnie inwazyjnych podejść do procedur wyrostka robaczkowego i kolektomii w porównaniu z chirurgią otwartą (II). Badanie zatytułowane „Otwarta brzucha w porównaniu z laparoskopową i histerektomią pochwy: analiza dużego płatnika z Stanów Zjednoczonych mierząca jakość i koszt opieki”, zgodnie z wcześniejszymi badaniami, minimalnie inwazyjna histerektomia zmniejszona wskaźniki zakażenia pooperacyjnego i długości pobytu w szpitalu w szpitalu w porównaniu z otwartą histerektomią brzucha. Operacja otwarta była również związana z wyższymi kosztami niż ci, którzy przeszli laparoskopową i histerektomię pochwy. Biorąc pod uwagę te ustalenia, autorzy badania doszli do znacznej okazji, aby przesunąć więcej histerektomii z szpitala na warunki ambulatoryjne przy jednoczesnym utrzymaniu lub poprawie wyniku klinicznego u pacjentów. „Wyniki kliniczne i ekonomiczne badania pokazują potrzebę wyższego przyjęcia minimalnie inwazyjnych procedur histerektomii u pacjentów, którzy są kandydatami do tego podejścia”, powiedział Lori Warren,* główny autor badania oraz zaawansowany ginekologiczny chirurg laparoskopowy z kobietami z kobiet w Louisville. „W dobie skuteczności porównawczej badanie to pokazuje, że jeśli chodzi o histerektomię, podejście minimalnie inwazyjne daje lekarzom możliwość zwiększenia jakości opieki, jaką otrzymują kobiety, a potencjalnie oszczędzanie systemu opieki zdrowotnej miliony dolarów. Klinicyści, którzy mieli obawy, że minimalnie inwazyjne procedury mogą być bardziej ryzykowne u pacjentów, powinny być ryzykowne u pacjentów. W porównaniu z pacjentami, którzy przeszli otwartą histerektomię brzucha, podejście pochwy wiązało się ze średnimi oszczędnościami ponad 4000 USD i laparoskopową histerektomią średnio 2000 USD w przypadku oszczędności kosztów. Spośród trzech metod histerektomii histerektomia otwartej brzucha pozostaje najczęstszym podejściem, ponieważ 70 procent (iii) procedur jest nadal wykonywane w ten sposób, pomimo wyraźnych korzyści z minimalnie inwazyjnych podejść. Analizę retrospektywną przeprowadzono u 15 404 pacjentów, stosując dane dotyczące roszczeń z dużego planu opieki zarządzanej przez USA. Wyniki badania, które zostało sponsorowane przez Ethicon Endo-Surgery, zostały opublikowane we wrześniowym numerze Journal of Minimal Invazyjnej Ginekologii . W podobnych ustaleniach inne badanie zatytułowane „Porównanie wyników klinicznych i ekonomicznych między otwartą i minimalnie inwazyjną wyrostką robaczkową a kolektomią: dowody z dużej bazy danych płatników komercyjnych” zakończyło minimalnie inwazyjną wyrostek robaczkowy i kolektomię było powiązane z niższymi wskaźnikami infekcji, mniejszymi powikłaniami, krótszymi hospitaliami i niższymi wydatkami. Wyniki analizy retrospektywnej, która została również sponsorowana przez Ethicon Endo-Surgery, zostały zaakceptowane do publikacji w recenzowanym czasopiśmie Surgical Endoskopia i jest obecnie dostępna na stronie internetowej czasopisma. Dane obejmowały analizę 7532 wyrostka robaczkowego i 2745 procedur kolektomii za pomocą dużej bazy danych płatników komercyjnych. „Dane te zdecydowanie sugerują, że jeśli ktoś potrzebuje kolektomii, niezależnie od wieku, minimalnie inwazyjna procedura spowoduje mniej powikłań, wyciągnie je ze szpitala kilka dni i kosztuje system medycyny o 15 000 USD mniej niż jeśli pacjent poddał się operacji otwartej” - powiedział Terrence Fullum, Md*., Profesor operacji na uniwersytecie w Howard University of Medicine. „Niestety istnieje duża różnica między liczbą procedur kolektomii przeprowadzonych z otwartą operacją w porównaniu do minimalnie inwazyjnych procedur. Badanie to jest najnowsze w znacznych i rosnących dowodach klinicznych i ekonomicznych, które moim zdaniem popiera wezwanie do działania wśród całej społeczności opieki zdrowotnej w celu zwiększenia dostępu do korzyści z minimalnie inwazyjnej koktomii”. O „otwartych histerektomii laparoskopowej i laparoskopowej i pochwy: analiza dużego płatnika w Stanach Zjednoczonych mierząca jakość i koszt opieki” Śledczy badania zebrali dane dotyczące powikłań śródoperacyjnych i pooperacyjnych, długości pobytu, wskaźników readmisji oraz sumy ubezpieczyciela oraz sumy płatności pacjentów w zakresie procedur szpitalnych i ambulatoryjnych. Spośród 15 404 pacjentów MIP przeprowadzono u 43 procent osób, z 23 procentami (3520) poddawanymi histerektomii laparoskopowej, a 20 procent (3130) histerektomii pochwy. Badanie wykazało, że wskaźniki zakażeń pooperacyjnych były wyższe u pacjentów poddawanych histerektomii brzusznej: 18 procent w porównaniu z 15 procentami laparoskopowej i 14 procent pacjentów poddawanych histerektomii pochwy (p <0,05). Z otwartą histerektomią brzucha średnia długość pobytu wynosiła 3,7 dni w porównaniu z 1,6 i 2,2 u pacjentów poddawanych odpowiednio laparoskopowym i histerektomii MIP MIP. Oprócz korzyści klinicznych dane wskazywały, że koszty związane z MIP były niższe niż u pacjentów poddawanych histerektomii brzucha. Wydatki na opiekę zdrowotną, reprezentowane jako wydatki na opiekę szpitalną i ambulatoryjną związaną z procedurą, obejmowały wydatki związane z leczeniem chirurgicznym i medycznym. Skorygowane wydatki związane z ambulatoryjnym MIP były znacznie niższe niż wydatki na histerektomię otwartą w otwartej części brzucha, co wskazuje, że znaczne oszczędności można zrealizować, gdy pacjentów można leczyć za pomocą procedury MIP w warunkach ambulatoryjnych, zamiast poddawać się zabiegowi otaczającemu - MIP lub otwartych. Podczas dostosowania się do ustawienia koszt ambulatoryjnej histerektomii laparoskopowej wyniósł średnio 9 426 USD, a histerektomia pochwy 7627 USD w porównaniu do 11 739 USD na otwartą histerektomię. O „Porównania wyników klinicznych i ekonomicznych między otwartą i minimalnie inwazyjną wyrostką robaczkową a kolektomią: dowody z dużej bazy danych płatników komercyjnych” Śledczy przeanalizowali dane dotyczące roszczeń medycznych i farmacji od dużego ubezpieczyciela opieki zdrowotnej zarządzanej przez USA i mierzyli pooperacyjne wskaźniki zakażeń, powikłania specyficzne dla procedury, długość pobytu w szpitalu, wskaźniki readmisji i wskaźniki wydatków. Dane obejmowały 2745 pacjentów, którzy przeszli colectomie; 842 (31 procent) leczono przy użyciu minimalnie inwazyjnego podejścia, podczas gdy 1 903 (69 procent) przeszło operację otwartą. Wskaźniki zakażeń pooperacyjnych dla osób, które przeszły MIP, były niższe (24 procent) niż osoby otwartą (38 procent), podobnie jak niewielkie (17 procent vs. 23 procent) i poważne stawki krwawienia (4 procent vs. 10 procent). Podczas pomiaru przewidywanej długości pobytu (wraz z korektami dla takich czynników, jak podejście chirurgiczne, wiek pacjenta i współistniejące), dane wskazały, że operacja otwarta spowodowała długość pobytu cztery dni dłużej w porównaniu z MIP. Ogólnie rzecz biorąc, badacze doszli do wniosku, że minimalnie inwazyjne procedury kolektomii były związane z kosztem opieki o 15 200 USD mniej niż operacja otwarta. Podczas oceny tych samych wyników dla otwartych i minimalnie inwazyjnych wyrostka robaczkowego badacze znaleźli podobne wyniki. Dane dotyczące 7532 pacjentów, którzy przeszli wyrostka robaczkowego, obejmowały 5304 (70 procent), którzy przeszli MIP i 2228 (30 procent) leczonych operacją otwartą brzucha. Wskaźniki zakażeń po operacji (16 procent dla MIP vs. 20 procent dla otwartych) i ogólne wskaźniki powikłań specyficznych specyficznych pod względem procedury (2,51 procent dla MIP vs. 3,82 dla otwartych) były niższe dla minimalnie inwazyjnych zabiegów w porównaniu z otwartą operacją. Ponadto minimalnie inwazyjna wyrostek robaczkowy był związany z niższym kosztem opieki (700 USD) i około pół dnia krótszego pobytu w szpitalu (3,27 vs 3,91 dni) niż operacja otwarta.

Chirurgia laparoskopowa daje porównywalne wyniki dla otwartej operacji raka odbytnicy, pokazuje wyniki pierwszego, duże, randomizowane badanie tej techniki. Laparoskopowa proktektomia spowodowała podobne bezpieczeństwo, marginesy resekcji i kompletność resekcji w porównaniu z tradycyjnym podejściem, a także doprowadziły do ​​nieco szybszego odzyskania. Naukowcy badali 1044 pacjentów z nie-metastatycznym rakiem odbytnicy Ti-III na podstawie badania laparoskopowego lub otwartej resekcji raka jelita grubego (Color II), którzy zostali włączeni w 30 ośrodkach na całym świecie w latach 2004–2010. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do ukończenia całkowitego lub częściowego wycięcia mezorektalnego przez laparoskopowe (N = 699) lub otwartych operacji (N = 345). Mediana odległości guza do dystalnego marginesu resekcji, przy 3 cm w obu grupach, była powyżej wymaganego 2 cm i nie było znaczącej różnicy między grupami w proporcji pacjentów z dodatnimi obwodowymi marginesami resekcji (CRM; <2 mm). Jednak pacjenci z górnym rakiem odbytnicy (10-15 cm od wiązki odbytu) mieli znacznie bardziej niekompletne resekcje w laparoskopii niż w przypadku operacji otwartej (1,00 vs 0,29%). I odwrotnie, chociaż wskaźnik niekompletnej resekcji był porównywalny, pacjenci z rakiem niższej odbytnicy (<5 cm od wiązki odbytu) byli znacznie mniej skłonni do uzyskania dodatnich CRM, jeśli przeszli procedurę laparoskopową (9 vs 22% w przypadku operacji otwartej). Autorzy twierdzą, że jest to prawdopodobnie spowodowane poprawą wizualizacji dolnej miednicy z laparoskopem. Nie było znaczącej różnicy między grupami w tempie powikłań śródoperacyjnych, zachorowalności i śmiertelności pooperacyjnej lub odsetka pacjentów, którzy wymagali ponownej interwencji. Jednak pacjenci, którzy przeszli chirurgię laparoskopową, odzyskali nieco szybciej w szpitalu, odzwierciedlając w medianie czasu do pierwszego ruchu jelit wynoszącego 2 dni i mediany pobytu szpitalnego wynoszącego 8 dni, w porównaniu z 3 dniami i 9 dniami, wśród pacjentów z otwartą chirurgią. Pacjenci z grupy chirurgicznej laparoskopowej mieli również mniejszą potrzebę zniesienia bólu zewnątrzoponowego w ciągu 3 dni po operacji. Pomimo braku solidnych dużych badań, niedawny raport wykazał, że prawie trzy czwarte chirurgów jelita grubego już wykonuje laparoskopową proktektomię, wyjaśnia Hendrik Jaap Bonjer (VU University Medical Center, Amsterdam, Holandia) i współpracownicy. „Konieczne są długoterminowe wyniki w celu ustalenia ostatecznej roli chirurgii laparoskopowej w tej grupie pacjentów”, podsumowują one onkologię Lancet . Naukowcy dodają, że długoterminowe wyniki ich badania, w tym 3-letnie dane dotyczące nawrotów, są oczekiwane w dalszej części roku. Licencjonowane od Medwirenews za zgodą Springer Healthcare Ltd. © Springer Healthcare Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna z tych stron nie popiera ani nie zaleca żadnych produktów komercyjnych, usług ani sprzętu.

Operacja laparoskopowa lub „dziurki od klucza” jest bezpiecznym, skutecznym sposobem usuwania guzów jelit i powinna być oferowana wszystkim pacjentom poddanym operacji raka jelita grubego, według naukowców z University of Leeds. Pacjenci, którzy prowadzą chirurgię laparoskopową, spędzają mniej czasu w szpitalu i szybciej wracają do zdrowia po operacji. Teraz długoterminowe dane kontrolne potwierdziły, że ten sposób wykonywania operacji nie czyni pacjentów z rakiem jelita grubego bardziej narażonego na powrót choroby, jak niektórzy obawiali się. Ogólne wskaźniki przeżycia operacji dziurki od klucza są takie same jak w przypadku konwencjonalnej, otwartych operacji, naukowcy stwierdzili po śledzeniu postępu pacjentów przez pięć lat. Wyniki są najnowsze z badania Clasicc - wieloośrodkowego badania finansowanego przez Radę ds. Badań Medical, w którym dotyczyło około 400 pacjentów z rakiem jelita grubego i kolejne 400 z rakiem odbytnicy. Badanie narysowało pacjentów z 27 szpitali w Wielkiej Brytanii i w przeciwieństwie do innych ocen tych dwóch technik chirurgicznych, obejmowało szczegółową analizę wszystkich próbek tkanek, które zostały usunięte w celu oceny jakości operacji. Początkowe wyniki badania, opublikowane wcześniej, wykazały, że operacja dziurki od klucza była tak bezpieczna jak operacja otwarta na raka jelita grubego i że w krótkim okresie rak nie był bardziej prawdopodobny. Odkrycia te przyczyniły się do decyzji brytyjskiego National Institute of Clinical Excellence (NICE) i europejskich organów regulacyjnych w celu przywrócenia stosowania technik laparoskopowych przez chirurgów do leczenia nowotworów jelita grubego i jelita. Jednak niektórzy chirurdzy obawiali się, że minimalnie inwazyjna technika nie byłaby tak dobra w usuwaniu wszystkich komórek rakowych z tkanki wokół guza i że po kilku latach rak po prostu wróciłby. Uważano, że ryzyko to jest najwyższe u pacjentów z rakiem odbytnicy. Te najnowsze odkrycia pokazują, że tak nie jest i że w rękach doświadczonego chirurga szansa na powtarzanie się raka jelita grubego nie zależy od metody chirurgicznej. Również ogólny wskaźnik przeżycia pacjentów z rakiem jelita grubego nie ma wpływu na rodzaj operacji. Pełne szczegóły zostały opublikowane w listopadowym numerze British Journal of Surgery . „Nadal istnieje mnóstwo chirurgów, którzy są sceptycznie nastawieni do laparoskopowej operacji raka jelita grubego, a zwłaszcza laparoskopowej operacji odbytnicy. Te długoterminowe wyniki obserwacji powinny teraz pomóc w przekonaniu pozostałych sceptyków, że minimalnie inwazyjna technika jest bezpieczna dla większości pacjentów z rakiem jelita grubego”-powiedział David Jayne, starszy wykłada w operacji na uniwersytecie i wiodącym autorze w gazecie. „Również pacjenci powinni być zapewnieni, że wszelkie krótkoterminowe korzyści z minimalnie inwazyjnej operacji nie były kosztem narażonych długoterminowych wyników”-powiedział. „Tam, gdzie odpowiednia, laparoskopowa operacja powinna być teraz oferowana wszystkim pacjentom z rakiem jelita grubego, aby mogli skorzystać z uznanych korzyści, takich jak szybszy powrót do zdrowia, krótszy pobyt w szpitalu i wcześniejszy powrót do normalnej funkcji”. „Operacja pozostaje najważniejszą z metod leczenia raka jelit, a badanie to potwierdza, że ​​guzy można równie dobrze usunąć przez operację dziurki od klucza, ponieważ przez operację standardową. Musimy jednak kontynuować dążenie do doskonałości chirurgicznej poprzez kontrolę obu rodzajów chirurgii i eksplorację nowych technik, tak jak w pakiecie operacyjnej pakietu. .